Ήμουν ένας καλός γιος που έγινε κακός γιος και μετά γιος χωρίς πατέρα και μετά νησί που οξυδωνόταν από τα κύματά του και μετά πατέρας ενός καλού γιου και το νησί άρχισε να αδειάζει από χαρμολύπη και λυποχαρά και η κακή μούσα μνημοσύνη να το κυριεύει και το παρελθόν να καταλαμβάνει το άδειο κιβώτιο σώμα και το παρόν να υποχωρεί και το μέλλον να γίνεται μάλλον και να βαραίνουν οι σημασίες των πραγμάτων που έπεφταν δίχως ήχο κατά πάνω μου και η συμμετρία της ζωής να είναι προβληματική και το παράθυρο άνοιγε, υπήρχε, αλλά δεν είχε θέα, κάπου είχε πάει, δεν ξέρω πού, και τότε, φτάνοντας σε μια ορισμένη ηλικία, πρέπει να συνθέσεις ξανά αυτό που είσαι, με τα ίδια υλικά ή με άλλα, με τους ίδιους ανθρώπους ή με άλλους και το νησί να κατοικηθεί ξανά και να έχει κύματα και να προσπαθείς κάποια να δεχθείς και κάποια να αποκρούσεις. Και να προσπαθείς να μην πέσουν άλλα πράγματα δίχως ήχο.
Αυτό συμβαίνει 44 χρόνια τώρα.
Διονύσης Μαρίνος
15/08/2015 ·
ένας μεγάλος σκύλος φωνή
γδέρνει την πόρτα
κλαίει στην πόρτα
φωνή δεν έχει να ακούσει
ο μεγάλος σκύλος
με το κενό στο στόμα
και τη μικρή γλώσσα κορίτσι
που δίχως μαλλιά διαβαίνει
της νύχτας τα τραγούδια
Και τι θέλω εγώ στο Πέραμα,
καράβι κανένα δεν με περιμένει
ούτε κι εσύ που έλεγες πως τα διόρθωνες
τι θέλω εγώ σε αυτό το σπίτι
που βήματα δεν έχει
και κάτω από το πάτωμα
νύχι ζωή το ξύνει
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου