Νίκος Περδίκης ΕΡΩΤΑΣ ΜΕΣ' ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ

Νίκος Περδίκης


29 Ιανουαρίου

ΕΡΩΤΑΣ ΜΕΣ' ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ

Εκείνη την νύχτα, πάλι άργησε να πάει σπίτι. Αλλ’ όχι τόσο.

Συνήθως έφτανε ξημερώματα, με κείνο το χαύνο ύφος, που μύριζε ξένους έρωτες, κλεμμένους απ' τα δάκρυα τής μοναξιάς εκείνης του.

Που τον περίμενε. Αυτόν καί το φιλί του. Το ξοδεμένο σπάταλα.

Μα απόψε η νύχτα του ήταν παράξενη. Κι από τότες που ξεπόρτισε είχε συνέχεια εκείνο τον πόνο στο στήθος, να τον σφάζει. Που τον έκανε να ταχύνει το βήμα τής επιστροφής.

Μήτε κατάλαβε πότε έφτασε καί πως μπήκε στο δωμάτιο της. Όπου τον περίμενε. Όχι ...μόνη !

Με χέρια βουτηγμένα στο αίμα ! Να ξενυχτάει τον άγνωστον άντρα, με χάδια που αναγνώριζε καί λόγια σαν τού πρώτου έρωτα, τού νεκρού τους:

-Είσαι δικός μου τώρα....Ε, αγάπη μου; Να το ξέρεις....Δε μ' αφηνες να στο πω....αλλά....Λατρεύω τη σιωπή σου...... Κι αυτό σου το στήθος, το πλατύ, τ' αντρίκιο....Όλο δικό μου ! Τό 'ξερες ότι πονάει η αγάπη; Ε, ε; ....Εγώ πόναγα, πάντως....να το ξέρεις !

Ακούμπησε το μάγουλό της στα αίματα καί έστρεψε σ’ αυτόν την τρελλαμένη ματιά της. :

-Σσσσσ, μη μιλάς.....Κοιμάται ο άντρας μου.....Δε βλέπεις;;;

Έβλεπε !

Ένα μαχαίρι μπηγμένο βαθειά. Στο ...δικό του στήθος ! Κι αμέσως μετά το νεύμα τού Χάροντα, από δίπλα της:

-Ας την αφήσουμε ήσυχη. Μ’ αυτή την βόλτα σου αργήσαμε, ξέρεις...