Νίκος Περδίκης Η ΓΝΩΣΗ ΜΟΥ

Η ΓΝΩΣΗ ΜΟΥ

Έμαθα πως ‘κάναν Συνέδριο οι Θεοί καί κίνησα γιά κεί.

Ιδέα δεν είχα γιά τον τόπο συνάντησής τους, αλλά όχι, με τίποτα δε θά ‘φηνα τέτοια ευκαιρία... Ακόμα κι αν ήταν να περάσω οδύσσεια.

Έτσι, πήρα τον δρόμο προς Εμμαούς, προσπέρασα τον λίθο Καάμπα, έψαξα γιά την Συναγωγή καί χάθηκα στα στενά τής Τζερουσάλεμ. Από κει τράβηξα κατά την έρημο Ταρ, όπου ακίνητοι Σαμάνοι μού υπέδειξαν το δέντρο τού Μπόντχι, στον Γάγγη κοντά. Πράγματι, εκεί ήταν ο Μπούντχα, που δέχτηκε να με ορμηνέψει σωστά:
-Στον Όλυμπο μαζεύτηκαν ! Με τον δικό σου χρόνο, έχεις χρόνο. Τράβα...
Έσπευσα κατά κεί, ασθμαίνοντας τόσο, που σχεδόν ...θορυβούσα στο ανέβασμα ! Φθάνοντας στην κορυφή, τά ‘χασα ! Ο τόπος τού Συνεδρίου ήταν γεμάτος χιτώνες, κιπά, σαρίκια, κοράνια, τορά, επιστολές, βέδες, μέχρι κι ένα ακάνθινο στεφάνι ! Όλα τους πεταμένα, σημάδι βιαστικής αναχώρησης. Δεν υπήρχε ...ψυχή ! .....Ή όχι;; Απ’ τις φυλλωσιές ξεπρόβαλε το γνωστό ερπετό, τινάζοντας την δαιμονισμένη του γλώσσα:
-Πανικός τους έπιασε μόλις σε κατάλαβαν, αφεντικό !
-Α, έκανα. Εσύ; Δεν φοβάσαι, εσύ;;
-Εγώ, γιατί; Εγώ δεν είμαι δημιούργημα πίστης, αλλά ...φόβου !
-Τι;; κόρωσα. Θαρρείς ότι ΕΓΩ φοβάμαι εσένα;
-Δε κατάλαβες, σύριξε κι ορθώθηκε στο ύψος μου, προκαλώντας με: Έλα, είναι πολύ απλό....Χτύπα με καί θα καταλάβεις...
Τέντωσα το χέρι μου, στοχεύοντας εκείνο το ανατριχιαστικό του χαμόγελο. Κράααακ ! Στην στιγμή ο τόπος ...γέμισε γυαλιά καί μάζεψα το κατακομμένο χέρι μου, βλαστημώντας:
-Διάβολε ! Έσπασα τον καθρέφτη...! Νίκος Περδίκης

Λύκος Παραβάτης


20 Ιουλίου 2014