Μη μου άπτου
Ίσιο δεν στέκεται ποτέ το τρομερό καντάρι
που ο ποιητής με το Θεό αντίβαρο ζυγιέται.
Κάτι λιγότερο ή περισσότερο καμιά φορά λογιέται
κι ανάστροφα το Γολγοθά κατηφορεί μανάρι
που στις φτέρνες του βελάζει.
Μέσα του καίνε φωτιές από τη μια
κι από την άλλη αθέριστα βουλιάζουνε χωράφια
κι ανάμεσό τους στον αέρα ένας σταυρός
που πάνω του με χέρια πόδια ανοιχτά γυμνός
κρεμιέται του Ντα Βίντσι η συμμετρική φιγούρα.
Κλάμα και μοιρολόγι κάτωθέ του δεν ακούγεται
παραστεκάμενος κανείς δε θα βρεθεί
η μάνα του είναι χρόνια πεθαμένη
άφαντος ο πατέρας του πριν γεννηθεί.
Οι φίλοι του ξενάκια πια τον ξέχασαν
και της θανής κι ανάστασής του το χαμπέρι
κανένας δεν το ντελαλεί, σ' αυτί δε φτάνει κανενός
μ' αυτός στα ίδια σεργιανάει τα μέρη
που τη χαρά κορφολογάει ο στεναγμός.
Μόνο τα μάτια των παιδιών τον βλέπουν
μα φαντασιές τα λόγια τους περνούν
πως φτιάχνει τους πουλάκια από λάσπη
και μ' ένα στίχο ζωντανεύουν και πετούν.
Η μούσα που αγάπησε πολύ τονε γνωρίζει
και στην αγκάλη του στέργει να πέσει με λυγμούς
αλλά εκείνος σιγανά της λέει να μην εγγίζει
γιατί πονούν ακόμη οι πληγές και το σαρκίο του
δεν έχει αναληφθεί στους ουρανούς._
Δημήτρης Νικηφόρου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου