όνειρα Ελισσαίος Βγενόπουλος

όνειρα 

μια σκέψη λιποθυμούσε

στα χέρια της συνήθειας

κι ύστερα συνερχόταν στην χαράδρα του αναγκαίου

στάθηκε παράμερα 

και παρατηρούσε το πρωινό να ξεκοκαλίζει

τη χθεσινή του απόφαση

ανάμεσα στα δάχτυλα

έπαιζε τη χοντρή αλυσίδα

με τις βεβαιότητες

και με τον αγκώνα έλιωνε

τη χρόνια αυταπάτη

έτριξε το μεσιανό δοκάρι του μεσημεριού

όταν αποφάσισε να στρίψει το τιμόνι της ανάγκης

στα εντόσθια της λήθης

έτσι φεύγουν οι εποχές

προσέχοντας μην τις πάρει χαμπάρι η ζωή

-είναι μάταιο να μετράς τις μέρες

με τη μεζούρα της απώλειας

γιατί τα όνειρα όλοι τα κακομεταχειριζόμαστε 

αλλά ποτέ δεν ξεχνάμε που τα έχουμε θάψει

Ελισσαίος Βγενόπουλος

7 Δεκεμβρίου ·

7.12.13

Ιφιγένεια Σιαφάκα Το ΠΛΕΚΤΟ ΚΙ ΑΛΛΕΣ ΠΛΕΚΤΑΝΕΣ (αφηγηματα αναδρομων πλέξεων)

Ιφιγένεια Σιαφάκα
7 Δεκεμβρίου 2013
Το ΠΛΕΚΤΟ ΚΙ ΑΛΛΕΣ ΠΛΕΚΤΑΝΕΣ (αφηγηματα αναδρομων πλέξεων)

Προσεχώς από τις Εκδόσεις ARS POETICA

Εκδόσεις Ars Poetica

JAN HANLO ΕΤΣΙ ΘΑΡΡΩ ΠΩΣ ΕΙΣΑΙ ΚΙ ΕΣΥ Μεταφρ.: Ιωάννα Αβραμίδου

JAN HANLO

ΕΤΣΙ ΘΑΡΡΩ ΠΩΣ ΕΙΣΑΙ ΚΙ ΕΣΥ

Σαν την δροσοσταλίδα της νύχτας πάνω στις πασχαλιές

Και τα ρόδα

Λευκή σαν το κοράλλι και το μαργαριτάρι στα βάθη της θαλάσσης

Σαν το Ωραίο πού κρύβεται βουβό

Μα λάμπει σαν θελήσω να το δω

Έτσι θαρρώ πως είσαι κι εσύ

Σαν γάλα 

Σαν κιμωλία

Σαν κόκκινο απαλό πέτρας ωχρής

Σαν πορσελάνη 

Σαν κάτι που όντας μακρινό και ταπεινό

Προτού γεράσει έχει πια λησμονηθεί

Σαν τη λυχνίδα και σαν το κερί 

Ένα γέλιο και ένα παλιό βιβλίο

Που φτάνει απρόσμενα και είναι τρυφερό 

Και σαν κάτι ντροπαλό γενναιόδωρο είναι και ζηλευτό 

Ιερό και εύθραυστο συνάμα

Έτσι θαρρώ πως είσαι κι εσύ 

Μεταφρ.: Ιωάννα Αβραμίδου

http://youtu.be/w9fLfi9nZmI

"Στο ακρογιάλι της ουτοπίας" Αλκυόνη Παπαδάκη

Στο ακρογιάλι της ουτοπίας
Αλκυόνη Παπαδάκη
επιμέλεια σειράς: Νίκος Καλέντης
Καλέντης, 2005
279 σελ.
ISBN 960-219-164-3, 

ISBN-13 978-960-219-164-4,
Νεοελληνική πεζογραφία

 - Μυθιστόρημα [DDC: 889.3]

"Στο ακρογιάλι της ουτοπίας"
Αποσπάσματα


Έχω γνωρίσει στη ζωή μου αρκετούς ανθρώπους, που έψαχναν απεγνωσμένα την ελευθερία της ψυχής τους. Πέρασαν βουνά, θάλασσες και ποτάμια, μοναχικοί καβαλάρηδες πάντα, εραστές μιας χίμαιρας που την είχαν βαφτίσει ελευθερία.
Αυτού του είδους οι άνθρωποι μοιάζει να ψάχνουν τελικά για την παγίδα τους.
Μοιάζει να ψάχνουν, κάπου να αιχμαλωτιστούν.
Κάπου να χαρίσουν, κάπου να πετάξουν, την ελευθερία που ήδη κουβαλάνε μέσα τους, χωρίς οι ίδιοι να το ξέρουν.
Μερικοί, μπαίνουν σε ναρκοπέδια και χάνονται.
Άλλοι βρίσκουν τη μεγάλη παγίδα και παγιδεύονται.
Ολότελα. Για πάντα.
Μόνο που δεν παραδέχονται ποτέ, πως εκεί που έφτασαν, είναι παγίδα.
Της δίνουν απλώς μια άλλη ονομασία. Χρέος, ας πούμε. Θυσία. Αποστολή.
Έτσι για να μπορούνε δηλαδή, άμα λάχει, να φοράνε το καπελάκι τους, στραβά.

***
Αυτό που θα ήθελα απόψε, είναι τη ζωή μου πίσω. Αλλά δεν ξέρω από ποιόν να τη ζητήσω. Τόσο τη σκόρπισα, τόσο την χαράμισα, τόσο τη δάνεισα, τόσο την ξερίζωσα. Από ποιόν να τη ζητήσω τώρα.... Και τι ωφελεί.... Αυτό που θα ήθελα απόψε, τελικά, είναι ένας ώμος, να γείρω πάνω του και να κλάψω. Να κλάψω πολύ. Με λυγμούς. Με κραυγές. Να κλάψω για όλα. Για όσα αγάπησα. Για όσα ονειρεύτηκα. Για όσα ένιωσα. Για όσα περίμενα και δεν ήρθαν. Για όσα ήρθαν. Για όσα με πρόδωσαν . Για όσα με χαράκωσαν. Για όσα με θανάτωσαν. Για όσα με ανάστησαν. Να κλάψω πολύ. Με λυγμούς. Με κραυγές. Για όλα.... Να γείρω στον ώμο κάποιου και ν’ακούσω τη φωνή του, να μου πει ψυθιριστά : «Μη κλαίς». Μόνο αυτό. Τίποτ’άλλο. Μην κλαίς. Μόνο αυτό.....

***

"Αλλά εγώ μιλώ για την άλλη αγάπη.

Την υπερβατική.

Αυτή που ντύνει με βελούδο την ψυχή.

Αυτή που διώχνει τους σκορπιούς από τη σκέψη.

Αυτή που σπάει το συρματόπλεγμα του εαυτού σου.

Αυτή που δεν βγαίνει από το στόμα.

Ξεχύνεται από την αφή και την ανάσα."

***

Μπορεί να’γειρε η μέρα στη ζωή μου, να σουρούπωσε, αλλά εγω πάντα στολίζω τα όνειρά μου με τα χρώματα του δειλινού. Μπορεί να’χασα την πανσέληνο, μα πάντα περιμένω το καινούργιο φεγγάρι, για να κάνω μιαν ευχή. Μπορεί να μην αναβρύζει πια ο έρωτας στο κορμί μου, να μη σχηματίζει χειμάρρους που σπάνε φράγματα, αλλά καλύτερα έτσι. Γλυτώνω και τη λάσπη. Στο κάτω κάτω, υπάρχουν και τα ρυάκια, που σιγοτραγουδούν ανάμεσα στ’αγριολούλουδα.

***

Δε λέω ότι αγάπησα τον συνάνθρωπο. Είμαι όμως βέβαιη ότι τον ένοιωσα. Ότι τον άκουσα. Ότι ήμουν πάντοτε εκεί. Απίκο, όποτε με φώναξε. Τον άφησα να μου πλασάρει το ψέμα του, για να μπορέσει να σηκωθεί η ψυχή του. Μοιράστηκα την τρέλα του. Ήπια από το ποτήρι του. Πέρασα υπονόμους, βούτηξα σε χαντάκια με θολά νερά, όμως δεν ξέχασα ποτέ τη μυρωδιά του γιασεμιού. Τη διαδρομή του ήλιου. Πάντα στην άκρη της απόγνωσης, εκεί που τέλειωνε η αντοχή μου, έβλεπα ένα λευκό περιστέρι να έρχεται δειλά - δειλά προς τη μεριά μου. Κι άπλωνα τα χέρια μου να το υποδεχτώ. Δεν έβγαλα σουγιά. Δε δίκασα. Δε ζήτησα ρέστα, κάθε φορά που πλήρωσα λογαριασμό. Κι αν δεν τήρησα κατά γράμμα τις δέκα εντολές, δε στράβωσε εξαιτίας μου ο γιαλός.

***

...Δεν είναι τόσο απλό να αντέξεις να αντικρίσεις τον εαυτό σου. Συνήθως θέλουμε να βλέπουμε αυτό που μας αρέσει. Συνήθως παίζουμε κρυφτούλι με τον εαυτουλάκι μας , προκειμένου να βαδίζουμε επί του ασφαλούς. Και το ασφαλές είναι πάντοτε η δοκιμασμένη συνταγή ζωής που μας έχουν περάσει οι άλλοι.
Πρέπει να έχεις κότσια , για να τραβήξεις το ριντό. Και γίνεται ακόμη πιο δύσκολο , έως και ακατόρθωτο , όταν κάποιοι στέκονται δίπλα σου και κάνουν επιμελώς αέρα στον ιδρώτα της αγωνίας σου .Όταν κάποιοι σού έχουν ετοιμάσει μια φάτνη και σε καλούν να μπεις μέσα σαν μικρός Χριστούλης. Μια κομψή ιλουστρασιόν φάτνη και γύρω γύρω παχιά χορτασμένα βόδια που θα σε αποκοιμίζουν με τα ζεστούλικα χνώτα τους. Αν συναντήσεις με τέτοιες συνθήκες τον εαυτό σου , Γράψε μου...
Με λίγα λόγια , αν θέλεις να σκύψεις μέσα σου και να δεις μια δυο αλήθειες , κάνε το ΜΟΝΟΣ σου. Μακριά από προστάτες και συμπαραστάτες.
Ύστερα ό,τι και αν δεις , μην τρομάξεις και το βάλεις στα πόδια. Είναι δικό σου , φίλε. Κουλάρισε. Είσαι εσύ! Σκίσε τη συνταγή που σου έχουν βάλει στη τσέπη και πες ένα τραγουδάκι. Έτσι για πάρτη σου. Για τις αλήθειες σου. Για τα λάθη που δεν ήθελες να πιστέψεις πως σε καθορίζουν...

***
Την ζωή δεν την φωτογραφίζουμε την ζωγραφίζουμε.
***

Όταν η ψυχή δεν έχει χαρακιές δε βρίσκει δρόμο να τρέξει μέσα της ο καημός του άλλου.

***
Ξέρω πως όλη η μαγεία, σ’ αυτήν τη φόρα για το λάθος κρύβεται.

***
Όποτε έτρεξα κοντά σε ανθρώπους, γιατί νόμισα πως με φωνάζουν με την σκέψη τους, μάλλον δε μου βγήκε σε καλό. Πρόσθετα ένα σωρό ξένα φορτία, στην ήδη βαρυφορτωμένη ράχη μου.

***
Σε κάθε τέλος, υπάρχει και μια αρχή.

***

Η μεγάλη ελευθερία οδηγεί εκεί ακριβώς που οδηγεί και η στέρησή της.

***
Οι άνθρωποι είναι γεμάτοι χαρακιές. Μην τους βλέπεις σαν οφειλέτες σου. Κανείς δεν γεννήθηκε κακός. Να συγχωρείς.

***
Η συγνώμη δίνεται σε αυτόν που την ζητάει . Αν δε σου τη ζητάνε, κι εσύ τη βγάζεις έτσι και τη σκορπάς αφειδώς, γίνεται ένα λοστάρι στα χέρια αυτών που έχουν βάλει στόχο την ψυχή σου.

***
Πάντα μου άρεσε να παρατηρώ τα φουγάρα των πλοίων , όταν ήταν έτοιμα να σαλπάρουν . Γιατί πάντα ήμουν έτοιμη να σαλπάρω κι εγώ για ένα άγνωστο ταξίδι. Τα φουγάρα της ψυχής μου έβγαζαν συνεχώς μαύρο πυκνό καπνό.

***
Κι ακόμα , δεν έχω καταλήξει πόσο φταίνε οι «άλλοι» για την «καταστροφή» μας. Μήπως οι «άλλοι» είναι απλώς ένα άλλοθι που μας βολεύει; Λέω. δεν ξέρω. Εξαρτάται…***
Κανείς δεν είναι τόσο καλός, για να έχει το ελεύθερο να γίνει τιμωρός.***
Τί να την κάνω τελικά την ελευθερία μου, αφού δεν έχω κάποιον να την διεκδικεί…***
Δεν βρίσκω άλλη αιτία για την άφιξή μου σ’ αυτήν την γη. Ήρθα να δω την ομορφιά. Μήπως δεν είναι αρκετό;***
Είναι κάποιοι άνθρωποι που «λείπουν» πολύ περισσότερο, όταν είναι παρόντες.***
Πότε ο «υπερβάλλων ζήλος» είχε το ποθητό αποτέλεσμα; Σε γελοιοποίηση δεν καταλήγει; Σκάει στο κεφάλι σου σαν σάπια ντομάτα.***
Τι ζωή πρέπει να την περιμένεις, όχι απλώς με ανοιχτή την πόρτα , αλλά έξω, στο κεφαλόσκαλο. Στο κεφαλόσκαλο και με ανοιχτή αγκαλιά.***
Δεν είναι περίεργο, που οι γονείς δεν καταφέρνουν, σχεδόν ποτέ, να μάθουν τα παιδιά τους; Εκείνα όμως τους μαθαίνουν. Τους γνωρίζουν καλά!

Τι με χαλάει:

Οι μανούλες που κρύβουν τις δυστυχίες της οικογένειας κάτω από το παχύ χαλί του σαλονιού.

Οι ντάντηδες που, επειδή γάμησαν, το παίζουν μια ζωή πρωταθλητές.

Οι μύγες στα ζαχαροπλαστεία.

Τα ονειράκια της Χρύσας, που μουχλιάζουν μέσα σε μια καπελιέρα.

Τα δάκρυα και τα αίματα στα πρόσωπα των μικρών παιδιών.

Οι επέτειοι γενικώς, γιατί βρωμάνε φορμόλη.

Οι φόλες, γιατί δε θα μάθω ποτέ να τις αναγνωρίζω.

Ο ρομαντισμός της εξουσίας.

Οι μαλάκες που έχω ανάγκη.

Τα σκατά με γλάσο που προσπαθούν να με ταΐζουν όσοι φροντίζουν το καλό μου.

Τι δεν αντέχει η κοινωνία:
Τη φωτογραφία της!!

Τι δε θέλω να γίνω:

Πάπια σε τεχνητή λίμνη.

Κερκίδα σε αγώνα σικέ.

Λοφίο στο κεφάλι κάποιου κανίβαλου.
Τι θέλω να κερδίσω:


Τη ζωή μου ολόκληρη. Χωρίς ενέχυρα.

Θέλω ν’ αποφασίζω. Να διαλέγω. Να χαρίζομαι. Να γκρεμίζομαι αν γουστάρω, χωρίς να με περιμένουν στη γωνιά οι “νοσηλευτές” με το ιώδιο στο χέρι.
Τι με φρικάρει όταν το ακούω:


“Θυμάσαι που σου το’ λεγα;” Συνοδευόμενο συνήθως από κείνη τη γελοία κίνηση του δείκτη να σημαδεύει τον κρόταφο.


“Των φρονίμων τα παιδιά…κλπ” Τα’ χω χεσμένα των φρονίμων τα παιδιά.


“Ο κόσμος είναι κακός”. Αλλαγές κάνει το κατάστημα;


“Εγώ στην ηλικία σου…” Ένα ψάρι που το λέγανε Γουάντα…

(Ουδεμία σχέση)
Τι κάνω:


Τρέχω. Τρέχω χωρίς να ξέρω ακριβώς γιατί.

Ίσως κάποιοι να με κυνηγούν. Ίσως και μόνη μου να κυνηγιέμαι.

Μου φωνάζουν και δε σταματώ. Τέρμα τα γκάζια…

Δε γαμιέται. Γιούχουουου!

Έτσι κι αλλιώς, το αύριο μοιράζεται με κουπόνια. Ως συσσίτιο.

Πλήρως ηλεγμένο και με συμπληρώματα διατροφής.

Δε βιάζομαι να καθήσω στην ουρά. Έχω καιρό.


Γιούχουουου!!…

Πηγές :
http://www.biblionet.gr/book/
https://searchingthemeaningoflife.wordpress.com/2012/05/25/sto-akrogiali-tis-oytopias/
http://anasa1950-yahoo-gr.pblogs.gr/2012/11/sto-akrogiali-ths-oytopias.html
http://siascolours.blogspot.gr/2012/04/blog-post.html

 SearchingTheMeaningOfLife

http://psycheandlife2.wordpress.com/2011/05/25/%CE%BE%CE%B5%CF%87%CE%B1%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF-%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF-%CE%AD%CF%86%CE%B7%CE%B2%CE%B7%CF%82/

Γαβρίλης Ιστικόπουλος / Από το ποιητικό έργο ''Μέρες αγρύπνιας''.

Γράφει ο Γαβρίλης Ιστικόπουλος 1/12/13

Η απουσία Σου...

Η απουσία Σου καρφώθηκε μαχαίρι
κατακόρυφο στον χωροχρόνο μου...

Από την ''Κατάσταση πολιορκίας'' του Μίκη Θεοδωράκη.
Στίχοι: Μαρίνα ( Ρένα Χατζηδάκη ).
Ο δίσκος ( βινύλιο 33 στροφών ) ηχοχραφήθηκε το 1970 στο Λονδίνο.
Ήρθε στην κατοχή μου τον ίδιο χρόνο, στην καρδιά της επτάχρονης τυραννίας, ύστερα από προκαθορισμένο,κρυφό ραντεβού, καμουφλαρισμένος μέσα σε εξώφυλλο ενός δίσκου της εποχής εκείνης, του Στέλιου Καζαντζίδη.

Πρόκειται για ένα, όχι πολύ γνωστό στο ευρύ κοινό έργο. Η παρέα μου κι εγώ, θυμάμαι πως ακούγαμε τον δίσκο, με πολύ μεγάλες προφυλάξεις,
κρυφά βέβαια απ' τους γονείς μας, βάζοντας προσεκτικά το φορητό ηλεκτρόφωνο στο πάτωμα του δωματίου, και κάνοντας με τα σώματα μας,
μία μαργαρίτα περιμετρικά, με τα αυτιά μας να ακουμπάνε σχεδόν στο
pick-up, αφού είχαμε την ένταση του ήχου στο χαμηλότερο δυνατό.

Ήταν τόση η ανάγκη μας, να κρατήσουμε ψηλά το φρόνημα του αγώνα,
ώστε παραμερίζαμε συνειδητά τους όποιους κινδύνους και είχαμε αρχίσει
για τα καλά πια, να ανακτούμε τις δυνάμεις μας και να οργανωνόμαστε...

Το ποίημα που ακολουθεί, εμπνευσμένο από τότε...

Εσύ κι εγώ...

Δεν μπόρεσα και σήμερα να Σου τραγουδήσω...
Δεν μ' άφησαν τα μάτια Σου, ούτε τα χέρια Σου,
αφού πάντα στην θέα τους, εγώ ...χανόμουνα...
Όμως τώρα, που μπορώ πια να ψηλαφώ
τα μικρά Σου απελπισμένα όνειρα,
τώρα πια που κάθε ανάσα Σου,
ζεσταίνει πάλι τους άσωτους ανέμους μου,
θα Σε προσμένω ...ναι ...θα Σε προσμένω,
εκεί... πέρα απ' την άκρη του ματωμένου δειλινού,
στους ανθοστόλιστους απέραντους Γαλαξίες,
για να Σου πω, ένα καινούργιο ...''Σ' αγαπώ'',
Εσύ κι εγώ, μόνοι μας πια Ελευθερία μου!...

Γαβρίλης Ιστικόπουλος / Από το ποιητικό έργο ''Μέρες αγρύπνιας''.

Το άνθος της μπαμπακιάς, Γαβρίλης Ιστικόπουλος

Αποσπάσματα από την ποιητική συλλογή 
"Το άνθος της μπαμπακιάς" του Γαβρίλη Ιστικόπουλου - Άνεμος εκδοτική

Γνωριμία 

Σ’ αυτόν εδώ τον χώρο

πάνω στο άνθος 

της μπαμπακιάς,

απλώνομαι

αιθέριος εραστής

πέρα από κάθε τέλος

και η ζωή μου

λυμένη

απ’ το κράτημα του χρόνου,

αγγίζει για πρώτη φορά

τ’ αληθινό της σώμα.

Έτσι περπάτησα...

...Ύστερα, αντέταξα τα χέρια μου

στο πέτρινο φως της λήθης,

άφησα τα μάτια μου να σηκώσουν

στα χωρίς σιτάρι χωράφια

τις γαλβανισμένες βροχές,

ανοίχτηκα με την ώρα μου

σ' όλους τους ουρανούς,

πλησίασα, μπήκα στην κάψα

των αστρικών Σου λογισμών,

ήπια επανάσταση και ...μέθυσα...

Έτσι περπάτησα, όλο τον δρόμο

π' ανοίχτηκε πάνω στ' αστέρι

π' αφήσανε τα μάτια Σου,

χαϊδεύοντας τη θύμηση μου

με τα δαχτυλικά Σου αποτυπώματα

και το κορμί Σου

με το ύστατο αγκομαχητό μου...

Ακούστε το (Βίντεο: Χρήστος Ζουλιάτης [Christos Zo])

Γ.Ιστικόπουλος:"Το άνθος της μπαμπακιάς"-Απαγγελία:Χρ.Ζουλιάτης

Διαδρομή

Αυτό το σώμα

το φτιαγμένο δίχως κλώνους,

το ξεχασμένο

σε μια του κίνηση

της εφηβείας,

το με τέσσερα θηλυκά

αστέρια

σε κάθε αυγή του,

αυτό το σώμα

της υπομονής

και της οργής,

το σχισμένο απ’ αρμονίες

κόκκινων τόπων,

το του Ηλιακού φάσματος

και το με άνθη

των Ζωδιακών λειμώνων στολισμένο,

το σώμα

των απόμακρων ψίθυρων

και των άγουρων μπλάβων ουρανών,

κουβάλησα σήμερα

μπροστά σου,

πληρώνοντας διπλά

τα μεταφορικά

στους ανιστόρητους

κουβαλητές μου,

για μια μόνο στιγμή

της μεγάλης μου δικαιολογίας.

... κι είπα μέσα μου·

πώς και δεν έμαθες

ν’ αλλάζεις

αυτό το πετσί του σπαραγμού,

πώς και δεν άκουσες

τις φωνές των αστεριών

π’ αργυρώνουν το σκοτάδι,

τις ρυτιδιασμένες αλήθειες

των γέρικων δέντρων,

που ενεδρεύουν

να πουν

το στερνό τους παραμύθι;

το ακροτελεύτιο ποίημα της ενότητας - Διαδρομή -


Αίμα μου πικρό...

Α, αίμα μου πικρό
μαστιγωμένου ελαφιού,
σε βύζαξαν μονορούφι
κι η μοίρα σου απονήρευτη,
με φωτοστέφανο από νέον,
σε κανακεύει με σπασμούς
και νάιλον αρχαγγέλους.

Α, αίμα μου πικρό,
αύριο, με δύο στάρια,
ας φτιάξουμε ψωμί για όλους.

Ωσαννά του Μεγάλου Πόθου.

Τώρα πορεύομαι με τα βλέμματα 

που το 'σκασαν τη νύχτα.

Μέσα τους αστράφτουν οι προπάτορες μου

ντυμένοι Μούσες και Απόλλωνες

και στις φτερούγες τους ο λόγος μου,

στυλώνοντας το κορμί του

στ' ανάμεσο δύο αναρχικών ανέμων,

ακροβατεί στους ισημερινούς

ενός καινούργιου χάους.

Απατώ τον χρόνο με τις ίδιες του τις φλέβες.

Τα λόγια μου μεθούν 

με τους ήχους του παράλογου

κι ένα ένα λιώνουν σαν κόμποι από μολύβι

μες στα πάθη μου.

Είμαι ταμένος του Θεού μου

τα ερωτικά καπρίτσια να υπομένω, σκέφτομαι.

Η μνήμη μου μπερδεύεται

στα πόδια ενός Πήγασου,

ιονίζει τα μόρια της,

ξεφεύγει απ' το κέντρο της

και αυτοπυρπολούμενη γίνεται Ωσαννά

του Μεγάλου Πόθου.

Η γλυκιά πλάνη...

''... Κι είπα μέσα μου...

Πως και δεν έμαθες ν' αλλάζεις

αυτό το πετσί του σπαραγμού,

πως και δεν άκουσες

τις φωνές των αστεριών

π' αργυρώνουν το σκοτάδι,

τις ρυτιδιασμένες αλήθειες

των γέρικων δέντρων,

που ενεδρεύουν να πουν

το στερνό τους παραμύθι;

... Κι είπα μέσα μου...

Η γλυκιά πλάνη της ψυχής σου

φυγαδεύτηκε απ' την ελπίδα σου.

Που πας;

Γαβρίλης Ιστικόπουλος

Τραγούδι για την ευτυχισμένη παρέα των σταυραετών της καινούργιας αυγής. Γαβρίλης Ιστικόπουλος

Τραγούδι για την ευτυχισμένη παρέα
των σταυραετών της καινούργιας αυγής.

Απόσπασμα από το ομώνυμο ποιητικό έργο. Γράφτηκε τον Μάη του '72. Αποτελείται από 126 στίχους. Εδώ, οι πρώτοι 19...

Τα μάτια μου ασκητεύουν πάνω στην έρημη γη μου.
Τα λόγια μου αντιμάχονται την ελπίδα μου.
Σε ποιους να πω ... ''Ακολουθείστε''...
Η μία μέρα... δύο... Οι δύο μέρες ...δέκα...
Στις φλέβες μου το αίμα αρρωσταίνει...
Πόση βροχή ακόμη θα ''σηκώσουμε''
ώσπου να 'βγει σιτάρι στα χωράφια;...

Με τα μάτια απλωμένα στ' αλώνια της γης μου
κληρονομώ τις ρυτίδες μιας χαμένης Άνοιξης.
Οι προσδοκίες μου λουφάζουν ανήμερες...
Πίσω από κάθε ύψωμα ...καρδιές που αντιστέκονται...
Γύρω η Πλάση στιγμή με στιγμή γερνάει...

Προχωρώ με την πίκρα του αιώνα μου
εγώ ο κλέφτης της πίκρας του αιώνα μου,
να μετρηθώ με την πίκρα όλου του κόσμου.
Τα πληγωμένα χέρια ακόμη ...ανυπόταχτα...
Τα παιδιά μας δεν έχουν ούτε ένα κομμάτι Ουρανό
να περπατήσουν τα όνειρα τους...
Κι εμείς δεν φτιάξαμε το κόσμο για να έχουν...

Γαβρίλης Ιστικόπουλος / 6 - 12 - 2013.



Ο πίνακας του Γιάννη Τσαρούχη έχει ημερομηνία 7 ΜΑΪΟΥ 1967.