όνειρα
μια σκέψη λιποθυμούσε
στα χέρια της συνήθειας
κι ύστερα συνερχόταν στην χαράδρα του αναγκαίου
στάθηκε παράμερα
και παρατηρούσε το πρωινό να ξεκοκαλίζει
τη χθεσινή του απόφαση
ανάμεσα στα δάχτυλα
έπαιζε τη χοντρή αλυσίδα
με τις βεβαιότητες
και με τον αγκώνα έλιωνε
τη χρόνια αυταπάτη
έτριξε το μεσιανό δοκάρι του μεσημεριού
όταν αποφάσισε να στρίψει το τιμόνι της ανάγκης
στα εντόσθια της λήθης
έτσι φεύγουν οι εποχές
προσέχοντας μην τις πάρει χαμπάρι η ζωή
-είναι μάταιο να μετράς τις μέρες
με τη μεζούρα της απώλειας
γιατί τα όνειρα όλοι τα κακομεταχειριζόμαστε
αλλά ποτέ δεν ξεχνάμε που τα έχουμε θάψει
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου