Σταμάτης Σπανουδάκης Πρόσωπα θλιμμένα

Πρόσωπα θλιμμένα να κοιτάνε πίσω απ’ τις σκιές

όνειρα σβησμένα προδομένα απ’ τους ληστές του χτες

Όσοι περπατάνε δεν κοιτάνε πίσω πια ποτέ

όλα κι αν τ’ αφήσουν δε θα σβήσουν το μεγάλο ΝΑΙ

Μη μου μιλάς

να `ξερες τι μου ζητάς

να `ξερες ποιος είμαι εγώ

τι προσπαθώ να σου πω

Αν αγαπάς

κάθε σφυγμός της καρδιάς

γίνεται εκείνη η φωνή

που προσπαθεί να ακουστεί

Θέλω να σ’ αγγίξω για να ζήσω άλλη μια στιγμή

ο χρόνος κλέβει χρόνο και το τέλος ψάχνει την αρχή

Γίνεται το λίγο ακόμη λίγο ακόμη πιο πολύ

λόγια κι άλλα λόγια αχ και να `χε η ψυχή φωνή

Μη μου μιλάς

να ξερες τι μου ζητάς

να ξερες ποιος είμαι εγώ

τι προσπαθώ να σου πω

Αν αγαπάς

κάθε σφυγμός της καρδιάς

γίνεται εκείνη η φωνή 

που προσπαθεί να ακουστεί

Πρόσωπα θλιμμένα  2004

Στίχοι: 

Σταμάτης Σπανουδάκης

Μουσική: 

Σταμάτης Σπανουδάκης

1. Ιροντίνα 

Αγγελίνα Ρωμανού Τον έβλεπa από μακριά...

Αγγελίνα Ρωμανού

Τον έβλεπa από μακριά που είχε ακουμπήσει το χέρι γύρω απ’ την καλύπτρα της. Δυο δάκτυλα έμοιασαν να επιμένουν κάπως περισσότερο στη στροφή που κάνει η περιφέρεια πριν την πανσέληνο. Το δήθεν/για/του/παλιού/καιρού/τη/χάρη, πλανήθηκε ανεπαίσθητα. Ως την τελευταία νότα του malade. Μέχρι τη στερνή σταγόνα υγρασίας του όρθιου. Ίσαμε την αρχή της μοναξιάς.

Της ζωής η γραμμή έγινε πορφύρα.

Κι εγώ με βρήκα.

.
Αγγελίνα Ρωμανού
 17 Ιανουαρίου στις 10:58 μ.μ. ·

Νίκος Πλωμαρίτης ΚΡΥΜΜΕΝΕΣ ΛΕΞΕΙΣ

ΚΡΥΜΜΕΝΕΣ ΛΕΞΕΙΣ

Κρύβω μέσα μου κάθε σου λέξη,

κάθε χρώμα από το φάσμα της ψυχής σου

και καλπάζω ελεύθερος

στους ανοιχτούς ορίζοντες

της αγάπης σου…

Ν.Π

Νικος Πλωμαριτης
17/01/2014

Νανά Τσόγκα, Ημερολόγιο ναυαγοσώστη από "το ΟΝειρο του Κόσμου" (κυκλοφορεί τον Φεβρουάριο)

arbitrary memory
16/01/2014
[ ... ]

Ημερολόγιο ναυαγοσώστη

Τέταρτη μέρα συννεφιά. Κατεβαίνω στο ύψος του θυμαριού και παίρνω βαθιά αναπνοή. Μετά, παίρνω το δρόμο για την έρημη παραλία. Η άμμος είναι βρεγμένη κατά τόπους και, απάτητη καθώς είναι εδώ και μήνες, σχηματίζει κυματισμούς που σε ταξιδεύουν.
Τα μαθήματα φαίνονται στάσιμα – η ίδια διαδικασία κάθε μέρα: ανεβαίνω στη μεγάλη σκαλιέρα του ναυαγοσώστη και παρακολουθώ πώς σώζεται ο πνιγμένος που, μάταια, πιάνεται απ’ τα μαλλιά του. Όταν κυριαρχεί ο φόβος, χάνονται όλα τα συναισθήματα. Γι’ αυτό, να τον κοιτάς κατάματα το φόβο σου· πρόσεχε μόνο μην τον ερωτευτείς.

Η λήθη μάς κατοικεί, γιατί είμαστε εφήμεροι.
Ύστερα, πάλι η φωνή απ’ το πουθενά: μόνο η βουτιά μπορεί να σε σώσει, όταν πνίγεσαι. Και, ένα έχω να σου πω:
Κοίτα πώς κολυμπάει κάποιος που πνίγεται˙ έτσι να γράφεις.
Όχι σαν να κάνεις βαρκάδα. [ ... ]

από © "το ΟΝειρο του Κόσμου"

*

pic : Maria Mann

Νανά Τσόγκα, (ψευδ)Αίσθηση

arbitrary memory
20 Δεκεμβρίου 2013

(ψευδ)Αίσθηση 

[ ... ] 

Σαν αίνιγμα ξεχασμένο μέσα 

στην παιδική μου κασετίνα·

σαν ευωδιές απ' τα παλιά 

που ανακαλύπτω πάλι

και σαν το ρίγος του έρωτα 

που ανάβει όλα τα φιλιά·

σαν μακρινή ανάμνηση από 

φωνές και πρόσωπα

αξέχαστα κι αγαπημένα·

σαν ένα βουνό που 

ξεσκεπάζεται απ' τα χιόνια 

κι από μια μύχια του σχισμή 

ξεμυτίζει κρινάκι θαλασσινό·

σαν αμμουδιά χρυσή και έρημη

που μόνο εμείς πατήσαμε

είναι το ποίημα

που θα μου γράψεις μια μέρα(;) 

© η απληστία του φωτός 

Νανά Τσόγκα από "το ΟΝειρο του Κόσμου" (κυκλοφορεί τον Φεβρουάριο)

arbitrary memory
11 Ιανουαρίου
[ ... ]

Λουλούδια στέλνει το κλουβί – να συναντήσουν τα πουλιά... για μια συγνώμη.
Από μια χάρη απρόσμενη της τύχης, με σύμμαχο την αδιάφορη, ελεήμονα φύση, μπήκα μες στους ροδώνες, που ανεπανάληπτοι κυματίζουν αίθρια σε δροσερούς διαδρόμους και ευήλιους εξώστες – ω, της άυλης ευμάρειας η απο-Θέωση!
Τα πεύκα νεύουν στην αντοχή του ταπεινού – κι ο κόσμος όλος μια αγκαλιά χωρίς αγκάθια.
Ευγνωμοσύνη ας είναι η υπογραφή κατά την κάθοδο των εγκοσμίων.

[ ... ]

από © "το ΟΝειρο του Κόσμου" (κυκλοφορεί τον Φεβρουάριο)

*

pic : Denise Grunstein

*

Κικη Κτενοπούλου Κάποιες φορές η απελπισία... κάνει την βόλτα της στη νύχτα.

Κικη Κτενοπούλου
17/01/2014
Κάποιες φορές η απελπισία... κάνει την βόλτα της στη νύχτα.
Φοράει τσαλακωμένα ρούχα άχρωμα... για να περνά απαρατήρητη.
Με ρημαγμένα πρόσωπα συναπαντιέται...γνωρίζει τα σημάδια της.
Θέλει ν αφήσει ένα χάδι στην απόγνωση...μιά ελάχιστη ελπίδα.
Ξέρεις ποιό είναι το πιό δύσκολο...δεν κλαίει δεν μιλάει.
Χαζεύει μιά αφίσα ξεσκισμένη..."όλοι μαζί για την χαρά στις..."
Πού όλοι μαζί; Ποιά ώρα όλοι μαζί...μία ακόμα χαμένη ευκαιρία.
Τρυπώνει σ ένα μπαρ...και ψάχνει τις λέξεις στο ποτήρι.
Αναμοχλεύει μνήμες...δεν μπορεί κάτι καλό υπάρχει να θυμάται.
Πάλι στον δρόμο να μετρά...το δήθεν και το τίποτα.
Μία κραυγή να βγάλει να σπάσει την σιωπή της...μιά τόση δα κραυγή.
Κλωτσάει με μανία τα παλιόχαρτα...τσιγάρο ανάβει με πικρό καπνό.
Γεμίζουν τα πνευμόνια από κούραση...αρχίζει να φοβάται τους ίσκιους.
Του γυρισμού τον δρόμο παίρνει...τόχει καλύτερο πια τώρα να κρυφτεί.
Διπλοκλειδώνει την πόρτα...και τα δάκρυα κυλούν στα σωθικά της.