Η εποχή του μεταμέλλοντος… [όπως θα λέγαμε η εποχή της μετανεωτερικότητας] – αλλά είναι κάτι διαφορετικό…
Ας συμπεριλάβουμε τους εαυτούς μας σε αυτούς που πιστεύουμε ότι:
- θα έλθει μιά εποχή που θα τραγουδάμε τον έρωτα, δηλαδή αυτή τη γλυκειά, άδολη, τρυφερή έκ- σταση που δεν θα διασκορπίζεται… που θα τραγουδάμε τον άντρα και την γυναίκα, που ο ένας θα χαϊδεύει τον άλλον, για να γνωρίσει ο ένας τον άλλον και οι δυό μαζί τον κόσμο καλύτερα…
- θα έλθει μιά εποχή που θα υψώσουμε φράγματα αδιαπέραστα στις γεωστρατηγικές επιλογές που φέρνουν εθνοκτόνους και εμφύλιους πολέμους, δάκρυα, ορφάνια, αποδιωγμό, Φαρμακονήσια, Γάζα…
- θα έλθει μιά εποχή που το μεγαλείο του κόσμου θα εμπλουτιστεί με μιά νέα ομορφιά: την ομορφιά της αυτονομίας… όχι, βέβαια, της αυτονομίας που βαδίζει σημειωτόν και ομοιόμορφα… γιατί αυτό είναι περιορισμός…
- θα έλθει μιά εποχή που οι ποιητές θα πρέπει πάλι να δαπανήσουν μελάνι, χαρτί, σκέψη, έμπνευση, ζεστά και γενναιόδωρα για να δυναμώσουν την συλλογική νόηση και μνήμη… να χτίσουν γέφυρες που καλουπώνονται επάνω από τη άβυσσο του τίποτα… να επιτρέψουν την ανταλλαγή διαφορετικών φαντασιών και να ελευθερώσουν την μοναδικότητά τους… κι ας διαχωρισθούν, επιτέλους, από τις δημόσιες σχέσεις… γιατί κανένα έργο που δεν εκφράζει την νοημοσύνη του εν δυνάμει, δεν μπορεί να είναι αριστούργημα…
- θα έλθει μιά εποχή που θα τραγουδήσουμε με τα εναπομείναντα πλήθη που μπορούν ακόμη να αντιστέκονται, που θέλουν να απελευθερωθούν από την δουλεία της μισθωτής εργασίας και να εξεγερθούν κατά της εκμετάλλευσης…
- θα έλθει μιά εποχή που θα τραγουδήσουμε το άπειρο του μέλλοντος και θα εγκαταλείψουμε την ψευδαίσθηση του παρόντος…
- Διαβαίνουμε το τελευταίο κατώφλι των αιώνων… Η πανταχού παρούσα και ασύλληπτη ταχύτητα είναι ήδη θρονιασμένη στο διαδίκτυο, και έτσι ξεχνάμε,τους μεγάλους μας δημιουργούς, τον δεκαπεντασύλλαβο, τη ρίμα, το ανόθευτο δημοτικό μας τραγούδι…
Ακούω εκκωφαντικούς κρότους... άρχισε ο βομβαρδισμός;
Δημήτρης Χίου - κάτοικος πλανήτη Ουτοπία
Δημήτρης Χίου
28/8/2014
Καλησπέρα Πετρούλα και σε ευχαριστώ... Λίγα λόγια σαν αντί - δωρο: Όταν ήμουν νέος ονειρευόμουν ένα κόσμο αλλιώτικο... ανθρώπινότερο... δικαιότερο... που τώρα τον νοσταλγώ, γιατί τον ονειρεύτηκα με πάθος... σε κάθε περίπτωση, όμως, οφείλω αυτό το πάθος που μου πρόσφερε η ζωή, να της το επιστρέψω... γιατί δεν είναι δάνειο, σεβασμός στη προσφορά της είναι...
ΑπάντησηΔιαγραφήΛέει ο Oscar Wilde: "Ένας χάρτης του κόσµου που δεν περιέχει την Ουτοπία δεν αξίζει να τον κοιτάξεις καν, γιατί αφήνει έξω τη µόνη χώρα όπου η Ανθρωπότητα πάντα θα προσγειώνεται. Κι όταν προσγειωθεί, κοιτάζει πέρα και, βλέποντας µια καλύτερη χώρα, ξεκινάει για εκεί. Πρόοδος είναι η υλοποίηση της µιας µετά την άλλη Ουτοπίας".
Να λοιπόν οι τρεις μαγικές κινητήριες λέξεις της πορείας του Ανθρώπου [αν θέλουμε ακόμη να γράφουμε τη λέξη με Άλφα κεφαλαίο] και της ανατροπής της θεωρίας του “Τέλους της Ιστορίας”: Όνειρο… Όραμα… Ουτοπία…