Αυγούλα
Μπρος στο χάραμα στάθηκαν τα μάτια
κι' η αυγινή δροσιά, αίμα χυμένη,
κρυφτό παίζει μέσα στα ελάτια
και στις ανταύγειες των αστεριών μένει,
μ' ένα μελαγχολικό τραγούδι.
Να και το θρόισμα της φτέρης π' αρχινά,
απ' τα μάγια της αυγούλας και τα μύρα
και τα μάτια της ψυχής, λες κι είν' αληθινά,
στεφανώνουν την αγάπη στην φωτοπλημμύρα,
με στεφάνι άλικο, απ' ολόδροσο λουλούδι....
Θανάσης Σεκλιζιώτης 11/10/1984
"ψυχές"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου