Κική Κτενοπούλου, "... Πες τ' όνομα μου... Με λένε Ζωή"

Με λένε Φανή,Μαρία ή Κατερίνα..Όπως θες άνθρωπε φώναξε με.

Ίσως να φταίει και το γκρίζο.. Σ' αυτό το χρώμα πάντα ντύνομαι.

Μπορεί και το χλωμό του δέρματος..είναι που ο ήλιος με τρομάζει.
Μήπως που πάντα αθόρυβα πατάω..μη και ταράξω την σκιά μου;
Το βράδυ ακλείδωτα κοιμάμαι..μα η ερημιά ο μόνος επισκέπτης.
Και η ζωή μου ένα ρολόϊ σταματημένο..

Όμως οι δείχτες του γυρνάνε.
Μία κρυψώνα το μυαλό μου..με μικρά λιγοστά όνειρα.
Ένα χέρι μέσα στο δικό μου.. Δυό πιάτα στο τραπέζι.
Ένα πουκάμισο άτσαλα πεταμένο..μία φωνή να σπάει τη σιωπή.
Φοβάμαι τις μεγάλες τις ελπίδες..το γκρέμισμα τους ξέρω μόνο.
Μία βραδιά τόλμησα κι "έζησα" τον έρωτα..μέσα από ένα βιβλίο.
Πόνεσα τόσο στο χάραμα που ήρθε..και δεν το ξανατόλμησα.
Θα τό'θελα πολύ να έρθεις.. Όποιος και νά'σαι χτύπα την πόρτα.
Όποτε μπορείς...Όποτε θέλεις. Μόνο σαν έρθεις,σε παρακαλώ.
Πες τ' όνομα μου... Με λένε Ζωή.

Κικη Κτενοπούλου
21 Νοεμβρίου στις 3:35 μ.μ. ·