Ξανά_έφυγε.
Χωρίς αποσκευές σ αυτή την χρονική περίοδο της ζωής της.
Η λατρεία που του είχε λαμπύριζε στο πρόσωπο της σαν τριαντάφυλλο του Μάη.
Στα βλέφαρα της έσταζε η πρωινή δροσιά του φιλιού του.
Οι τοίχοι του έρωτα τους, πλημμύριζαν στην ηδονή τους.
Κρύωνε όταν τον αντάμωνε.
Αραχνιασμένα τα πατώματα, έψαχνε το χαλάκι της Μάννας ,να ζεστάνει το πάθος του.
Εκείνη ,έψαχνε το φως.
Δεν είναι απαραίτητο, της απάντησε με το χάδι του φιλιού του.
Φεγγοβολάει η αγάπη σου ,συνέχισε δίνοντας την να πιει το παγωμένο κρασί, στην ζωή μου αιώνια.
Έφυγε χωρίς αποσκευές.
Τα αρώματα της ,τα σκόρπισε στο χορταριασμένο κήπο του.
Ανήλιες οι κάμαρες του πέτρινου σαν την καρδιά του ,απόκτημα.
Προσπάθησε να ενώσει το παρελθόν της, με το δικό του σήμερα.
Ξαναφεύγει μονάχη της.
Στα μουσκεμένα της βήματα ,μαζεύει δροσιές μοναξιάς .
Η απόλυτη ηδονή του , χύθηκε στα σύμπαντα της.
Η σιδερένια πόρτα συνεχίζει να είναι ερμητικά κλειστή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου