Είδα σήμερα ένα ψαρόνι. Πηδούσε βιαστικά στην είσοδο του εμπορικού κέντρου, σ' ένα τεράστιο πάρκινγκ στη μέση του πουθενά.
Μαύρο σαν πράσινο, σαν ένα μικρό ποίημα που με κοιτά, κλείνει το μάτι και μετά μου ξεφεύγει. Ωστόσο νιώθω το φτερουγισμα στην καρδιά μου. Ένα δώρο της βρετανικής εξοχής. Τα ψαρονια που πετούν, χορεύουν και ψιθυρίζουν λόγια σε μια άγνωστη γλώσσα. Αυτή τη στιγμή που σας γράφω ακούω από το παράθυρό μου τις φωνές τους. Πόσα πουλιά που τα ονόματά τους δεν γνωρίζω.
Το ψαρονι ωστόσο δεν εχει δική του φωνή. Μιμείται τα άλλα πουλιά, τους ανθρώπους, τους συναγερμούς των αυτοκινήτων...
Προσπαθεί να υπάρξει ανάμεσα σε όλους. Ίσως ξεχνά ότι είναι πουλί. Μοιράζει το χρόνο του ανάμεσά μας και σε δραστηριότητες επ' ουράνιες - ίσως καλλιτεχνικές.
Όταν αλλάζει πτέρωμα δεν το βλέπει κανείς. Μια ψυχική κατάσταση για την οποία είχε γράψει ο Βαν Γκογκ στον αδελφό του. Μια μεταμόρφωση.
Όπως και νάναι σας σκέπτομαι και εσωκλειω αντί φωτογραφίας μια ζωγραφιά από ένα βιβλίο παρατήρησης πουλιών που αγόρασα σήμερα.
Πόλυ Χατζημανωλακη
Ιούλιος 2014
Poly Hatjimanolaki
5 Ιουλίου 2014
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου