Κοίταξα χτες τον ουρανό, στην παραλία, τη νύχτα. Τα άστρα ήταν εκεί, τα ίδια όπως τα βλέπω κάθε καλοκαίρι. Ο ποταμός Ιορδάνης, ο Σκορπιός, η ουρά του, ο Τοξότης - το σπιτάκι και ο Στάχυς της Παρθένου που δεν φαινόταν. Και σκέφτηκα ένα ποίημα που θα έγραφα, τόσο όμορφο, σαν το σονέτο 116 του Σαίξπηρ.
Τόσο γνώριμα όλα… έβλεπα τον εαυτό μου σε άλλες εποχές, ανυποψίαστες να κοιτά ψηλά. Ψηλά. Το πιο σταθερό μου στερέωμα. Ένα καλοκαίρι ήταν (πάντα) ο ουρανός, εκείνο το θαρραλέο πάντα, το μέσα μου, το σταθερό σημείο για κάθε περιπλανώμενο. Απαρασάλευτο. Και άρχισε το ποίημα να απομακρύνεται και εγώ σε μια βαρκούλα να το χαιρετώ. Ή το ποίημα ήταν μια βαρκούλα. Γιατί έτσι είναι αυτά. Μεταφορές. Και μια βεβαιότητα, ότι το ποίημα, για να γίνει ποίημα, πρέπει να το διώξεις μακριά σου… Μια μοίρα κοινή, όχι μόνο η δική σου εκεί να γράφεται. Όπως και στα άστρα, η μοίρα όλων των ανθρώπων, σαν σε βιβλίο, διαβάζεται.
Πόλυ Χατζημανωλάκη
Ιούλιος 2014
Poly Hatjimanolaki
Πίνακας VanGogh-The Starry Night Βίνσεντ βαν Γκογκ - Έναστρη νύχτα (1889) Στο έργο του αυτό ο Βαν Γκογκ έχει απεικονίσει χαοτικές δίνες που ακολουθούν την κλιμάκωση Κολμογκόροφ, όπως προκύπτει από μαθηματική ανάλυση της εικόνας. Ο Βαν Γκογκ αναπαράγει σε πίνακές του, επακριβώς, νόμους της φύσης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου