Άφυτος, 1
ανάμεσα σε δυο κόκκινες στέγες
το σιωπηλό πράσινο της συκιάς
διαλέγεται με τους κυματισμούς του γαλάζιου
ως τη θαμπή υπόνοια της μακρινής ακτής
ως το βάθος τ' ουρανού που ψηλαφούν οι υδρατμοί
ως τις αστραφτερές ζωντανές ανταύγειες
που βασιλεύουν κάτω απ' την επιφάνεια
λευκά πλεούμενα διασχίζουν το αόρατο φως
μαύρες σαϊτες διαγράφουν απροσδιόριστα σχήματα
πάνω από την επίκληση των δέντρων
πάνω από την πελεκημένη πέτρα
τρυφερή όπως το δέρμα και το άγγιγμα
στους λόφους αιωρούνται νότες
από τ' αρχαία έγχορδα της παραλίας
όπως φόρεμα πολύχρωμο που θροϊζει στο χόρτο
ένας ξένος μαθαίνει να συλλαβίζει τη γαλήνη
ένα παιδί απλώνει τα παιχνίδια του στο χώμα
οι απαντήσεις βρίσκονται όπως πάντα εδώ
και χαμογελούν με καλοσύνη
σε χιλιάδες μάταια ερωτήματα
(από τη συλλογή Την κοκκινόμαυρη ανεμίζοντας της ουτοπίας, 1997)
χειμωνιάτικος ήλιος, 2
όπως ψηλά οι γκρίζες στέγες των σπιτιών
φωτίζονται νοσταλγικά
από τον ήλιο του χειμώνα
ακόμα βουτηγμένες στη βροχή
όπως το μακρινό βουνό
υψώνεται και αιωρείται πάνω στη θάλασσα
σχεδόν αγγίζει την ακτή
μέσα στη διαφάνεια του πρωινού αέρα
όπως τα μάτια της γάτας
ανθίζουν με μικρές φωτιές τη νύχτα
έτσι και το χαμόγελό σου μπουμπουκιάζει
ανάμεσα στους τοίχους και την άσφαλτο
είσαι ένα φύλλο πράσινο
με φλέβες νοτισμένες από τη βραδινή δροσιά
μια κίνηση ανάλαφρη που ζωντανεύει τη χαρά
ένα γλυκό του κουταλιού
ένα νερό στον δίσκο της γιαγιάς
μεσα στην κάτασπρη αυλή της συνοικίας
(από τη συλλογή Το μαγικό χαλί, 30 ερωτικά ποιήματα, 1980)
ένας άγγελος ήρθε χτες βράδυ στη ζωή μας
βυθισμένοι σε αχνά χαμόγελα και φως
μέσα σε πολύχρωμα αδιάβροχα και ζεστούς σκούφους
φορώντας τις μαγικές τους μπότες
βυθισμένοι σε αχνά χαμόγελα και φως
κάθε πρωί εισπλέουν στο νηπιαγωγείο της γειτονιάς
οι άγγελοι που δεν γνωρίσαμε
σαν μπίλιες απ' τις τσέπες τους στο χώμα απλώνουν
όλα τ'αστέρια τ' ουρανού
μας δείχνουν τον θεό που δεν πιστέψαμε
σκορπίζουν στον αέρα θαύματα που δεν αξίζουμε
με μιαν ανάσα τους στηρίζουν την ετοιμόρροπη ζωή μας
από τη συλλογή Χώμα στον ουρανό, 1998
συνέπεια, 2
μέσα μου ζουν κα ανασαίνουν
δυο άγριοι διψασμένοι λύκοι
όσα ποτέ δεν έπραξα
κι όσα σε κρίσιμες στιγμές έπραξα λάθος
είναι στιγμές που ο πόνος γίνεται αφόρητος
καθώς ρουφάνε ανελέητα
το πιο καθάριο αίμα της καρδιάς μου
(από τη συλλογή Ελεύθερος σκοπευτής, 1982)
μάθημα ζωγραφικής
άσε τα μάτια σου πλησίστια να βυθιστούν
στα έκθαμβα μάτια των παιδιών
ανθισμένα στο λάμδα του ήλιου
και το ωμέγα των άστρων
ξαφνιασμένα
λίγο πριν αιφνιδιάσουν τον επίπεδο κόσμο
βουρκωμένα
στην πρώτη αφή της οδύνης
απ' τον ωκεανό που ανεξήγητα γνωρίζουν
ήδη έμαθες όσα μπορείς να μάθεις
ό,τι κι αν σου επιφυλάσσει η διαδρομή
ήδη αναγνώρισες την αρχή
που είναι τέλος και γράφεται με θήτα
το μέγιστο εκείνο θήτα
και τα μικρά έψιλον και όμικρον
που σε ορίζουν
άολωσε τώρα φωτεινά στον κόσμο
τα χρώματα της μυστικής πηγής
τον ένδον πίνακα
που άξιος κρίθηκες να ανακαλύψεις
(από τη συλλογή Την κοκκινόμαυρη ανεμίζοντας της ουτοπίας, 1997)
παντού το άγγιγμά σου
η συνεδρίαση που δεν τελειώνει
τα ρούχα ένας σωρός στην πολυθρόνα
οι τρύπιες κάλτσες μου
και το ξεθωριασμένο νυχτικό σου
παντού η ανάσα σου
παντού το άγγιγμά σου
οι εφημερίδες σκορπισμενες στη φλοκάτη
εκείνη η στοίβα τα βιβλία στο κομοδίνο
όλο χυμούς κι αγκάθια το φυτό μας
που βρίσκει τόπο και θεριεύει
μες στη μικρή του γλάστρα
παντού η ανάσα
παντού το άγγιγμά σου
οι άσπρες τρίχες που πληθαίνουν
ένα παλιό σου ποίημα μες στα χειρόγραφά μου
η σάρκα μου που αναστατώνεται
μετά από δεκαπέντε χρόνια
παντού η ανάσα αου
παντού το άγγιγμά σου
ένα σπουργίτι απ' το χαμόγελό σου
(από τη συλλογή Το μαγικό χαλί, 1980)
ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται
να ' μασταν, λέει, τραγούδι σε παλιό γραμμόφωνο
δέντρο σε καλοκαιρινό ψιλόβροχο
ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται
ή μήπως να 'μασταν εκεί ψηλά
τα κεραμίδια πλάι στην καπνοδόχο
την ώρα που όρθιος ξαποσταίνει ο πελαργός
κι ύστερα, λέει, να φύτρωναν κόκκινα
κατακόκκινα φτερά στους ώμους μας
στα μάτια μας ένας κιτρινισμένος χάρτης για τον ουρανό
να ταξιδέψουμε πέρα απ'΄τον πόνο και τον θάνατο
να 'μασταν, λέει, με κόκκινα φτερά
ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται
(από την ομώνυμη συλλογή, 2002)
απαρηγόρητος
πώς και γιατί δεν ξέρω
αυτή η λέξη μου ταιριάζει
ίσως να είναι σαν το χνώτο μου
από παλιά στο τζάμι
σαν τα ρυάκια της βροχής
στο χώμα της Πλατείας Δικαστηρίων
ίσως να είναι σαν τον γόο του Βαρδάρη
στα καλντερίμια της γενέθλιας πόλης
ή σαν τα γράμματα που αναβοσβήνουν μακριά
στις φωτεινές επιγραφές
και σαν το άγνωστο εκείνο
που κάποτε με έσπειρε και χάθηκε
πώς και γιατί δεν ξέρω
αυτή η λέξη μου ταιριάζει
σε ξένο τόπο και σε ξένους δρόμους
μόνο
(από τη συλλογή Ένα λιβάδι μεσα στην ομίχλη που ονειρεύεται, 2002)
το χάραμα δεν έχει μνήμη
το χάραμα δεν έχει τραύματα και ουλές
δεν έχει μνήμη
δεν έλαμψε ποτέ
πάνω από δάκρυα και χαμό
δεν φώτισε εκτελέσεις
γι' αυτό σαν από θαύμα αστράφτει
και πάλι στην αιώνια εφηβεία του
λέει, καλημέρα σας παιδιά
αγγίζει εδώ κι εκεί τα δέντρα
πιάνει κουβέντα με το αδέσποτο σκυλί
το χάραμα δεν έχει μνήμη
έχει μονάχα ένα βαθύ γαλάζιο φως
και το απλώνει χωρίς δισταγμό
πάνω στον κόσμο
(από τη συλλογή Ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται, 2002)
κάτι σαν
ανάμεσα στις λέξεις
όταν ανοίγει ένας φεγγίτης
ή μυστική καταπακτή
κάτι ολοφάνερο και μαγικό
σαν άγριο θηλυκό
σαν οπτασία
κραυγή των γλάρων
μέσα στην ομίχλη
κάτι σαν άρωμα
κάτι σαν άγγιγμα
κάτι σαν αίσθηση
πέρα από τις αισθήσεις
κάτι σαν φως
ανάμεσα στις λέξεις
κάτι σαν φως
(από τη συλλογή Φωτεινά παράθυρα, 2014)
Θαυμάσια παρουσίαση, ωραίο δώρο για τα γενέθλια μου. Σε ευχαριστώ απο καρδιάς, Πετρούλα μου.
ΑπάντησηΔιαγραφή