Σπύρος Τσακίρης ...χρόνια καλά αν γιορτάζεις...

Μια στιγμή δεν έχω να μην λησμονήσω, έστω δυο πόδια γυμνά και δυο χέρια.
Τα χέρια, ψηλά σαν προσευχή, σαν να παίρνεις τα μέτρα του ουρανού.
Μια στιγμή ζητάω να δω, μα να την ζήσω όλη, Ολόκληρη και όχι τεθλασμένη.
40c βαθμούς και έχει μια ψύχρα απόψε. τα νέα ετοιμοπαράδοτα και συσκευασμένα, σχεδόν αυτόματα. Ένας αστυνομικός, χαστούκισε έναν πρόσφυγα. Ο αστυνομικός στο άλλο χέρι κρατούσε μαχαίρι.
Πόσο εύκολα δεν βλέπουμε τον άλλον όταν πονάει και όταν ο άλλος πονάει, πόσο πιο δυνατοί αισθανόμαστε εμείς. Ο άλλος...
Δεν υπάρχει η χώρα των θαυμάτων, δεν υπάρχουν υπέροχοι άνθρωποι. Είναι σκληρή η σιωπή. Σκληρότερη από τον θάνατο. Ο θάνατος είναι ησυχία. Γαλήνη. Λύτρωση.
Η σιωπή είναι γρανίτης και όταν ζορίζετε βγάζει νύχια και γρατζουνάει και τα μπήγει βαθιά Όσο βαθύτερα μπορεί.
Άλλες φορές λυσσομανάει σαν στερημένη θάλασσα, σαν θέλω σε κλουβί.
Ύστερα από λίγα δευτερόλεπτα το κενό. Ένα μόλις, ένα δεύτερο πριν άκουγα ανάσα, φωνή, κλάματα. Νεύρα, ευθεία, αριθμητική χωρίς ταλάντωση. Ένα δεύτερο μετά...
Τα δάχτυλα σου λεπτά και εσύ το ίδιο ολόκληρη. Εύθραυστη. Τα άστρα δεν μας είδαν ποτέ αγκαλιασμένους.
Καμιά θάλασσα δεν μας έσβησε τα βήματα. Μα βήματα δεν κάναμε.
Είδα από τότε πολλές φορές στον ύπνο μου να ανθίζουν κερασιές, κάπου εκεί μακριά στην Ιαπωνία. Ήταν πανέμορφες έτσι ανθισμένες.
Μου θύμιζαν τα υγρά σου μάτια.
Μα οι κορμοί των κερασιών δεν κατέληγαν σε γη.
Σε θάλασσα χανόντουσαν και πουθενά στεριά. Έβγαλα, λέει, τότε την καρδιά μου και την ακούμπησα στο νερό, φως ελάχιστο.. Χορογραφία Πίνα Μπάους, με κινήσεις χειρούργου ή μαέστρου, αποφασιστικές μα λεπτεπίλεπτες.
Άφησα λοιπόν την καρδιά μου πάνω στο νερό και εκείνη δεν βυθίστηκε, έστεκε εκεί και με κοιτούσε.
Τράβηξε κοντά της δυο λευκά νούφαρα από εκείνα που μετράνε του Γάγγη τις αράδες τα τοποθέτησε δεξιά και αριστερά της και άφηνε ενδιάμεσα να τρέχει το νερό με τα χρυσόψαρα.
Τίποτα το εξωφρενικά ενδιαφέρον έως εδώ. Μόνο που το τυχαίο γίνεται γεγονός. Καταλαμβάνει χώρο στον χρόνο, επισημοποιείτε και με την μέθοδο της χρησικτησίας, απολαμβάνει οφέλη και καρπούς.
Είναι και ετούτη η νύχτα από εκείνες τις ιδιότροπες, τις δύσκολες.
Δεν θέλω να κοιμηθώ, φοβάμαι μην ξυπνήσω...
σπ Τ

Spyros Tsakiris
http://spyrostsakirisphoto.blogspot.gr/2015/08/blog-post_11.html

Φωτογραφία : Dream Like Photography Sabina Tabakovic http://www.thebeautifulist.com/sabina-tabakovic-captures-whimsical-dream-like-photography/