απώλειες
είχε τυλιχτεί στην καπαρντίνα μιας απόφασης
η ανάμνηση είχε μπήξει τα νύχια στο δεξί του ώμο
και στα πόδια του ήταν
μπερδεμένος ένας ξέφρενος απολογισμός
η μέρα κατρακυλούσε
μαζεύοντας στο ζωνάρι της
αποσταμένους ελαιώνες
λιωμένες μοναξιές
και πορφυρές απώλειες
σηκώθηκε και με κοφτές γρήγορες κινήσεις
αναστήλωσε μια γκρεμισμένη απουσία
κι έφραξε την έξοδο της αιώνιας
γοργόφτερης ανάμνησης
ύστερα γύρισε κι ακούμπησε
στην πλάτη κάποιας παλιάς τύψης
με την προσδοκία ν’ αντέξουν οι λέξεις
που έβαλε για υποστυλώματα κάτω από τη στέγη του πιθανού
22.2.14
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου