Ντίνος Λυρικός Περίπου.. ή επί προσωπικού

Ντίνος Λυρικός
10/2/2014
Περίπου.. ή επί προσωπικού

Ήθελε λέει να παρεκτραπεί, να σπάσει τα κιούπια που μέσα τους είχαν μεγάλες αγάπες και οδυρμούς και γιορτές από έτοιμο γέλιο. Ήθελε να γίνει χαμός. Ήθελε να αλλάξουν περιστροφή οι πλανήτες.
Ένας θεός ξέρει τι ήθελε.

Από σήμερα θα σε λέω Ληξούρι και θα με πιάνουν τα κλάματα.
Ήταν εκεί και ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του. Ήταν εκεί και ο τύπος. Τους φιλοξενήσαμε όλους και για λίγο γίναμε στάβλος τους.
Είμαι συγκινημένος χωρίς να σκουπίζω τα μάτια μου φυσικά.

Μετά κοίταζα τα χαλάσματα και είδα ρωγμές και είδα επιτάφιους. Είδα την ματαιότητα του αγάλματος.

Τελικά, ω της ειρωνείας, αυτός ο σεισμός ήταν σωσμός. Σοβαρά μιλώ.
Και ας ήταν βαθύ το ρήγμα της γης.
(Τί λες; Κι εγώ που χρόνια νόμιζα ο ανόητος ότι η γης είναι πράμα εμπιστεύσιμο).

Στο δύσκολα ο άνθρωπος φαίνεται και ενίοτε σε αυτά χάνεται. Σαν συμπέρασμα ακούγεται. Στα δύσκολα σε θέλω. Μα.. σκάσε, βούλωστο.

Είναι δύσκολο να είσαι άντρας και να κάνεις ο ίδιος στον εαυτό σου γυμνάσια υπομονής.
Κι αν είναι δύσκολο να ζητάς συγνώμη, ακόμη δυσκολότερο είναι να ζητάς συγνώμη και να μη φταις.

Ασκούμαι επί πόνου ημέρες τώρα. Ασκούμαι επί χάρτου, επί άκμονος στέκομαι και ηγούμαι μιας επανάστασης που έχει αντικείμενο τον ιδιωτικό μου στραγγαλισμό, την εκγύμνασή μου.
Ασκούμαι ασκούμενος στην αγάπη, επιδιδόμενος σε ακροβασίες χαδιών.
Με φαντασιώσεις πραγματώνω τις φιλήδονες σκέψεις μου. Εσένα.
Περίεργα που εκδικείται η σιωπή.

Μα τις ξέρω πια τις πουτάνες τις επιθυμίες, τις νιώθω καθώς να τρέχουν να προλάβουν την πόρτα πριν κλείσει για πάντα. Και νιώθω την αστάθεια του ήθους τους. Παλιές ιστορίες απρέπειας, που να σου εξηγώ. Τα απλήρωτα μιας άλλης εποχής.

Χάνω κι εγώ την ισορροπία μου και τραυματίας από το άκομψο γύρω μου βυθίζω ο ίδιος το πλοίο. Ρίψασπις γίνομαι. Τί να κάνω;
Λυπηρόν το αληθές. I know.

Η συζήτηση πάντως δεν αφορά το νευρικό σύστημα κάποιου, αλλά αυτό που σου κάνει με αυτό. Συγνώμες θα βρούμε πολλές στο δρόμο. Να είχαν και νόημα.
Θέλω να είμαι η ταινία που σε βάζει το βράδυ για ύπνο.
Θα τη δεις αύριο, ξέρω!

Σήμερα θα κοιμηθώ σπίτι μου. Αλί σ’ αυτούς που δεν έχουν.


Ν.Λ.