Και να σου πω βρε φίλε...αυτό το "φοβάμαι ν αφεθώ"
που πιπιλάει σαν καραμέλα...δεν θέλω άλλο ν ακούω.
Σαν ηρεμιστικό το δίνει στην οργή μου...να κοπάσει.
Βολεύτηκαν οι ενοχές σε άπατο βυθό...με άγκυρα δεμένες.
Αν στον αφρό τύχει και βγούν...εκδίκηση θα πάρουν.
Κι αυτή η απελπισμένη "ευαισθησία"...ψέμα φαντάζει πια.
Πλαστογραφεί πάνω σε κουρέλια...υποσχέσεις πενιχρές.
Και λόγια έρωτα χωρίς να νοιώθει...μου ψελλίζει.
Σε κίτρινα τεφτέρια έμαθε να γράφει...τι έδωσε τι πήρε.
Δεν είναι έτσι η αγάπη αδελφάκι...σε ζυγαριά στρωμένη.
Τύφλωμα είναι πού μόνο ξέρει να χαρίζει...Τι σου λέω!
Γι αυτό βρε φίλε...απ την πλάνη αυτού του δρόμου φεύγω.
Κι αν στραβοπάτησα στον έρωτα αυτόν...του λέω και χαλάλι.
Μια μάθησης σελίδα έκλεισε...του λέω κι ευχαριστώ.
Κικη Κτενοπούλου
27/12/2013
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου