...κι όπου παραμονεύει ... Ελένη Ζάχαρη

...κι όπου παραμονεύει και γυρνάει μυρίζοντας
την ανάσα εκείνου, του ερωτευμένου, θρηνώντας
να παλεύει με την πληγή και το αίμα
εκεί στέκεται περιμένοντας την ήττα, τι ισοδύναμοι
προαιώνια σκίζουν ψυχές και σάρκες στο άκουσμά τους
Μήτε λογιάζουν αν τρυπιέται αετός μήτε άρχοντας
μόνο στήνουν χορό πάνω στο βαχ του λογισμού
που τρέμει, αναντρανίζεται κι η σκέψη δε νογάει
παρά πώς αγαπημένο χέρι θα κρατήσει
κι ύστερα ας κατέβει πέντε πέντε του Άδη τα σκαλιά...
Ε*
©Λένη... 

 Ελένη Ζάχαρη