αυταπάτη
με το δάχτυλο της ανάμνησης
ζωγράφισε ένα παράθυρο
στη δυτική πλευρά του πρωινού
είχε τα παντζούρια ορθάνοιχτα
και τα τζάμια δακρυσμένα
στο περβάζι άφησε την επιδίωξη
που κουβαλούσε
κάτω από το παλτό
μιας αφόρητης ανάγκης
και με αργές κινήσεις
σκάλισε τη βιογραφία του
στο κιτρινισμένο κουρτινάκι
της υπομονής
πόσο μοιάζουν οι ερωτικές εξομολογήσεις
με τ’ ανοιχτά παράθυρα
ποτέ δεν ξέρεις τι θα φανεί
στο βάθος του ορίζοντα
ποτέ δεν ξέρεις
τα σύννεφα που ξαφνικά εμφανίζονται
ανάμεσα στις παύσεις
και τους ορεινούς όγκους
αν φέρνουν βροχή ή λύτρωση
ποτέ δεν ξέρεις το πουλί
που διασχίζει διαγώνια την αφήγηση
αν είναι πληγωμένο ή μετανιωμένο
στηρίχτηκε στον αυχένα
μιας σκουρόχρωμης αυταπάτης
πήρε μια σακούλα λέξεις
που ‘μοιαζαν με ανάλατους ηλιόσπορους
και τις τσάκισε ανάμεσα στα δόντια
ενός σύντομου επιλόγου
22.3.14
Ελισσαίος Βγενόπουλος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου