Ελένη Ζάχαρη

Ελένη Ζάχαρη
20/5/2014 ·

Ο τόπος 

μια ανυπέρβλητη παρουσία 

από μνήμες 

ολοένα ταξιδεύει 

στις σιωπές 

στις κραυγές 

συνοδοιπόρων που χάθηκαν 

σ' άλλες ιδέες 

σ' άλλα νοήματα 

Έγιναν πρωινές νεφέλες 

έρχονται 

σαν μάθημα ιστορίας 

πάνω απ' τα γύρω βουνά 

να θυμίσουν 

πόσο εύκολα 

χάνονται τα πρόσωπα 

ή πέφτουν οι μάσκες 

Το καλοκαίρι του Υμηττού 

γεμίζει νότες 

κι η Αθήνα 

αλλοτινή Θεά 

εκτρωματική πια 

στέκει παραβιασμένη 

με τ' άλλα γύρω της βουνά 

να θρηνεί 

τις μεγάλες εγκαταλείψεις 

Αποχή απ' το άστυ 

και Τείχη να φτάσει 

η οιμωγή ως το Λιμάνι 

πια δεν υπάρχουν 

Σκοτώσαμε τις άμυνες 

χάριν μιας κάποιας 

- άραγε ποιας; - 

ελευθερίας. 

Τώρα 

χαμένοι 'κείνοι 

που αγαπήσαμε 

άλλοι νεκροί, 

άλλοι ζωντανοί νεκροί, 

μας αφήνουν χώρο 

στο απόλυτο της μοναξιάς μας. 

Ε* 

©Λένη......