Ελένη Ζάχαρη

Ελένη Ζάχαρη
21/4/2014 ·

Θαυμάζω τις λέξεις που γίνονται

οι ακριβότεροι σύμμαχοί σου

έτσι που ανοίγεσαι σαν ζεστό

καρβελι ψωμί και μοιράζεσαι

σαν αλήθεια δίχως φόβο και πάθος.

Το μόνο που μαθαίνω είναι η ανάσα

πίσω απ' τις οργισμένες λέξεις

τον αφανή πόνο για όνειρα ξεθωριασμένα

με κάτι χαρακιές από πάνω

ως κάτω, τη γραμμη του Ορίζοντος

Δεν ξέρω αν βλέπεις κόκκινα γράμματα

ή ελπίδες στο βάθος των λιβαδιών

Δε μας τελειώσαν οι ευχές ούτε καν

οι μικροί ή μεγάλοι πόλεμοι των αδίκων

Σε περιμένω, σ' ένα ποτάμι γάργαρο

να σου χαρίσω ένα φιλί αναστάσιμο

κι ένα κόκκινο λουλούδι να σημαίνει

πόση πίστη έχω στη δική σου Επανάσταση....

Ε*

©Λένη....

......εξαιρετικά αφιερωμένο....