Μπορείς να δακρύζεις για μια μικρή γάτα
που τρίβεται στα πόδια σου
ή να περιπλανιέται σαστισμένο το βλέμμα σου
ψάχνοντας το πουλί
που κελαηδάει καθώς γράφεις
Μπορείς να μιλάς για ανθρώπους
με την αδιαφορία που μιλάς για το ξεχασμένο φαγητό
κι άλλοτε να καίγεσαι σαν να έχεις πυρετό
μόνο γιατί ανακάλυψες σε μια λέξη
το μυστικό της απλότητάς τους
κάποτε κάποτε οργίζεσαι
και με φλεγόμενα μάτια καταφάσκεις την Τέχνη
ή απορρίπτεις την υπεροψία
με την ενθύμηση του τάφου του Ποιητή
ή ενός ολόλευκου βότσαλου
που υμνήθηκε με λιτότητα
Μπορείς να σφάζεσαι από πόνο
και να γίνεσαι ένα μικρό παιδί απροστάτευτο
και την ίδια στιγμή
να υψώνεσαι μέγας δίνοντας του Λόγου δικαίωση
Κι είμαι εγώ που σε παρατηρώ...από μακριά
κι αγαπώ κάθε σου κίνηση,
κάθε ματιά κάθε οργή και λύπη
Περιμένω....ίσως μια του Χρόνου χάρη
συγχώρεση και αποδοχή...
Να σου χαρίσω την αγάπη μου....
Ε*
©Λένη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου