Ελένη Ζάχαρη
4/6/2014 ·
βαθιά ύπνωση αφήνουμε τα τέρατα στον
πολλαπλασιασμό τους με ταχύτητες απίθανες
Ματώνει η άσφαλτος, ματώνουν τα χέρια μας
κάποιοι κρατούν υποκόπανους και χτυπάνε
θρηνούν οι μέρες μου το δάκρυ που λησμονάμε
Σηκώνω δυο σημαίες, μια κόκκινη του Αγώνα
μια γαλανόλευκη της αδελφοσύνης όλοι τυφλοί
Μεγαλύνω την υπόσταση μου ως άνθρωπος
και πάλι μόνη στέκω μπροστά στα θηρία του χθες
Καλώ με τα χέρια απλωμένα, στις καλημέρες
να γράψουμε Εμπρός! πεντάμονη στο τίποτα
Μόνο ο θρήνος τ' ουρανού για τα σφαγεία που
μένουν λεύτερα να συνεχίσουν το ένδοξο έργο
Νικητές νικημένοι με το κεφάλι κάτω... Γιατί;;
Θρηνούν οι μέρες μου για την αδυναμία της ψυχής....
Ε*.
©Λένη....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου