Ελένη Ζάχαρη
8/5/2014 ·
Μύθοι και Λίθοι/ Λήθη...
κάτω απ' το αίμα της Πανσελήνου
Ποια οχλοβοή κλείνει τ' αυτιά των άστρων
κι όλες οι ευχές σκορπίζονται άηχα
σε στάχυα διχασμένα και διψασμένα
να καμπυλώνουν ισότιμα την ερημιά
Ανεβαίνω στην κορφή σκονισμένων ιχνών
δικάζω τη μεροληψία της σιωπής
λέω να πέσω στο κενό, πέτρα ομιλούσα
κι ύστερα πάλι επιστρέφω, αλλότρια λάμψη
Δεκατρείς φορές με συνέπεια υπηρετώ
θητεία ιεροπρεπή άνεϋ όρων ή ενστάσεων
τώρα εις χείρας σου παρατίθημι λογισμούς
βαδίζω με τα ά- λογα, ένδυμα επίσημο ηλίου
Στο παρα ένα του χαμού ακριβοδίκαια
με μοιράζουν στα δυο, με καλούν Ιππολύτη
βάπτισμα άδικο, γελάνε αδέξια οι μνήμες
ακόμα και σ' αυτό άγριο ξέσπασμα χαράς
Ε*
©Λένη...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου