Μέσα στην κοιλιά της επωάζονται οι λάμψεις. Αστρικός χορός. Η βροχή των χεριών της καταρράκτης. Δεν έχει όνομα. Ο χρόνος γι αυτήν είναι μαλακός, τον τρίβει με τα δάχτυλα και τον μυρίζει. Ο άντρας την κρυφοκοιτάζει μέσα από την σπηλιά. Τον φοβίζει, μέσα του γίνεται κατολίσθηση, ξεκολλούν τεράστια κομμάτια στεριάς, πλημμυρίζει θάλασσα ο κόσμος, κυλούν παγετώνες, μία τρομερή ζέστη κομματιάζει σε φέτες την ξηρά. Ύστερα θα κοιμηθεί μαζί της, θα προσπαθήσει να ερμηνεύσει την παύση, τον οργασμό, τον ύπνο της, θα είναι ο γρίφος του, η γραμμή του αίματος και του γάλακτος που θα τον δένει όλο και πιο σφιχτά, θα τον διαλύει και θα τον ανασυνθέτει. Κατόπιν θα μιλήσουν για κομμένο πλευρό, για τυφλούς βασιλιάδες που παντρεύονται τις μητέρες τους, για κάθοδο στον Άδη με μία λύρα. Πάντα θα αποφεύγουν την σκοτεινή λέξη. Πάντα θα κρύβουν το μυστικό. Και πάντα αυτός θα παλεύει για να αποσπαστεί. Και πάντα αυτή θα χορεύει μόνη το βράδυ κάτω από την βαλανιδιά. Και πάντα το σύμπαν θα είναι γυναίκα.
Χλόη Κουτσουμπέλη5/7/2014φωτο:
Stavros Zembilis
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου