Ανύψωσα τον Λόγο ως το βλέμμα σου
κι έλαμψε η σελήνη στους αιθέρες
Τάκης Τσαντήλας
Takis Tsantilas
Takis Tsantilas
Η κάθε μέρα είναι κραυγή / παγιδευμένη ελευθερία / οσμή αφόρητη τροπαιοφόρων τίποτα / που διαλαλούν ζωή απύρετη με ιλουστρασιόν ευαισθησία. – Τ.Τ.
Να κοιτάζουμε, πρέπει, με παρρησία το φως
να νιώθουμε πρόσχαροι
τη θερμή και δορκάδα ματιά του
Κι ας μας καίει ενίοτε
Τάκης Τσαντήλας
Οι ανάσες μας είναι καλά κρυμμένες
μεσ' στα ποιήματα
τόσο καλά
που όσοι τύχει και τα ψάξουν
θα βρουν μονάχα λίγα ανθύλλια
και σκόνη
Τάκης Τσαντήλας
Επιμελώς θα εντρυφήσω των αχράντων ποιημάτων
που απέκρυπτες - κάθε που χάραζε - στον άνεμο
Ξέρεις
Ξέρω
Έτσι κι αλλιώς τυγχάνω ο κύριος κληρονόμος
Τάκης Τσαντήλας
Ανάλογα πόσο μακριά σαϊτεύει το βλέμμα μας ο ουρανός δείχνει μικρός ή απέραντος. Και η απελευθέρωση από τα δεσμά της σιωπής περνάει μέσα από την εξέγερση των συναισθημάτων. Το φως είναι αγάπη έτσι κι αλλιώς. Είναι σαν τ' ακριβά νυχτολούλουδα που ενόσω αυτά ευωδιάζουν τα μικρά ακανθάκια τους ψηλαφούν τις πληγές μας. Τούτο ίσως πονάει ενίοτε. Μα πως αλλιώς να αισθανθείς την ομορφιά των ανθών στο σκοτάδι; Ας ανάψουμε όλα τα άστρα εντός μας λοιπόν κι ας αφεθούμε στο υπέροχο όλο του φωτός και του λόγου.- Τάκης Τσαντήλας Takis Tsantilas
Όνειρα με θέα το άπειρο
φτερούγισμα στον ανοιχτό ουρανό
με μια αδιόρατη αίσθηση ελευθερίας
με μελωδίες λευκών ανθυλλίων
που αλώνουν τους κόμπους σου
με ένα δακράκι που ανθίζει στο λίγο
στο έλασσον
στο βλέμμα του έρωτα
που σε φλερτάρει επίμονα
και σου γνέφει, συνέχισε
θα βρεις το δρόμο να ανταμωθείς με το ποίημα
Τάκης Τσαντήλας
Γύμνωσα την ψυχή μου σ' ακρογιάλια
και το κορμί μου θρύψαλα
το σκόρπισα στη θάλασσα.
Ένα αστέρι φωτεινό το περιμάζεψε
μ' ένα φιλί
στην αγκαλιά της νύχτας παραδίδει.
Τάκης Τσαντήλας
Μια ζωή μαζί σου
και είναι αλήθεια πως δεν τα κατάφερα
- ακόμα τουλάχιστον -
ν' απαγγείλω στον άνεμο
το ποίημα εκείνο που πονά
που σιωπά
που φλέγεται
που μονάζει στο βυθό
των μεγάλων ματιών σου
Τάκης Τσαντήλας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου