Κικη Κτενοπούλου
22/4/2014 ·
Τα χέρια άνοιξες και ήτανε φτερούγες..να τυλιχτείς
και να τυλίξεις ολάκερο τον κόσμο.
Ψίθυρος έφυγε η ανάσα απ τα χείλη...κρυφές επιθυμίες.
Και πάψαν τα πουλιά να κελαηδάνε...ν αφουγκραστούν ζητήσαν.
Τα λόγια της καρδιάς σου τα πρωτοειπωμένα..τα χιλιοειπωμένα.
Τρύγησες με τα μάτια..μισόκλειστα μπουμπούκια αγριολούλουδα.
Αθέλητα μέσα στη βροχή..τα πόδια αέρινα ξεκίνησαν ένα χορό.
Στροβιλιζόσουν.. και έγερναν τις φυλλωσιές τα δέντρα να σ αγγίξουν.
Μέσα σε τούτο το πέταγμα αλάφρωσε η ψυχή..ζεστάθηκε η ματιά.
Κράτησες μέσα στην παλάμη μία σταγόνα...μη και διψάσεις.
Και κίνησες πάλι προς τα εκεί...που βγαίνει το ουράνιο το τόξο.
***
Για σένα που φωτογραφίζεις θάλασσες κι ερημιές
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου