Κική Κτενοπούλου

Κικη Κτενοπούλου
6/5/2014 ·
Με το που άνοιξα τα μάτια σήμερα...βγήκε από μέσα μου ένα ωχ!
Αναστεναγμός... χωρίς καμιάς λύπης σκιά για συντροφιά.
Μια τεμπέλικη ανακούφιση...ξεδιπλώθηκε στην κάμαρα.
Είχα καιρό να νοιώσω έτσι...να μη κινήσει αμέσως το μυαλό
σε προβλημάτων δαιδάλους ...που μόνο έγνοια φέρνουν.
Μια τρυφερή ανάγκη...να θυμίσω στον εαυτό μου.
Ότι το δώρο της ζωής ... δεν το χαλάλισα στο τίποτα.
Έδωσα και πήρα την χαρά...Χάρισα και μου χαρίστηκε το γέλιο.
Άλλοι με πίκραναν...άλλους άσκεφτα τους πλήγωσα.
Παθιάστηκα, ερωτεύτηκα , αγάπησα...και πήρα τα ίδια.
Έζησα απλόχερα και δεν αλλάζω...την περπατησιά.
Αγνόησα ακόμα και την πείρα...κουράζει τόσο η γνώση.
Θα βγω να αγναντέψω την μέρα...με αφετηρία το μηδέν.
Και ας φέρει ό,τι θέλει...Καλημέρα.