Θα πω την ιστορία...όπως παλιά την άκουσα
στο σύθαμπο κάποιου χειμώνα...φευγάτου χρόνια τώρα.
Την είπε το Κατερινιώ...που την φωνάζαν Κάθρην η γριά.
"Ελα να δέσω τον φιόγκο στα μαλλιά...μονάκριβη μου.
Δεν πάει σε σένα το χωράφι ομορφιά μου"
Ελεγε η μάνα...μα εγώ η τρελλή να μεγαλώσω βιάστηκα.
Και αστόχαστα να αγαπήσω...τα πρώτα πλάνα λόγια.
Δόθηκα και με κούρσεψαν φιλιά και χάδια ανθρώπου άψυχου.
"Και αν θες να λες πως μ αγαπάς...κάνε για μένα κάτι"
Οποιος δεν νογά από έρωτα τυφλό...δεν θα με καταλάβει.
Και έκλαψα μα βόηθησα.... και φώναξα μα σε κρεβάτια κύλησα.
Ξέρεις τι πα να πει αυτό; Χρόνια δαρμένα...χαμένα στο σκοτάδι.
Μη με κοιτάς δεν θέλω να με συμπονάς...αρκεί που ακούς.
Μόνο κορμιά θυμάμαι επάνω μου...κανείς στο πλάϊ να μιλήσω.
Είσαι μικρή πού να χωρά η σαπίλα στο μυαλό σου...Ημουν κι εγώ.
Αλλά πρίν φύγεις να...τα δάχτυλα κυρτώσανε και δεν λυγάνε.
Βόηθα να δέσω αυτόν τον φιόγκο στα μαλλιά..και πες μου γειά.
Κατερινιώ με λένε...άμε στον δρόμο σου.
Κική Κτενοπούλου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου