Θες να σου πω... Κική Κτενοπούλου

Θες να σου πω...γιατί το γέλιο βγαίνει σαρκασμός;
Και θες να μάθεις την δική μου ιστορία...για να περάσει η ώρα;
Κάτσε λοιπόν...δώσε τσιγάρο κέρνα ποτό και κάνε πως ακούς.
Κάποτε είχε μιά αλάνα με χαρωπά παιδιά...έπαιζα με τις ώρες.
Στο σπίτι πάνω στο τραπέζι ψωμί με ζάχαρη...μα είχε νοστιμάδα.
Μιά κούκλα πάνινη ήταν το μωρό μου...μωρό κι εγώ την μάνα έπαιζα.
Μέχρι το βράδυ που έτριξε η πόρτα...και μπήκε ο πατέρας...
Κάποτε είχα μιά γωνιά κάτω απ τη γέφυρα...κρυβόμουνα και έκλαιγα.
Μάζευα λέξεις στο μυαλό να κάνω φράση...αυτό που πόναγε να πω.
Εσφιγγα πάνω μου την κούκλα...τώρα αυτή να δώσει προστασία.
Μα κι άλλα βράδια έτριζε η πόρτα...κι έμπαινε ο πατέρας...
Κάποτε έφυγα άτολμη και οργισμένη...να βρω ορίζοντα δικό μου.
Μα το δάσος με τις λεμονιές για μένα...ασφόδελους γεμάτο.
Και κόντρα στα πεσίματα... χέρι άλλο φοβόμουν να κρατήσω.
Ξέρεις γιατί; Γιατί και μόνη ακόμα σε όνειρο εφιάλτη τρίζει η πόρτα.
Οχι ξανά...Οχι ξανά...Οχι...

** Για μια φίλη...
Δεν ξέρω αν λυτρώθηκε...ίσως κάποια μέρα μου το πεί.

Κικη Κτενοπούλου