Σιωπή.
Αν η σιωπή ήταν χρυσή
Τα λόγια σου θερμά τραγούδια
Χυμένα σε καλούπια
Καλοκαιρινού μεσημεριού,
Αν και τα δυο μας σώζαν ή μας τυραννούσαν άλλοτε,
Πως τα χαιρόμασταν !
Χάθηκαν δίχως άλλο τώρα όλ’ αυτά
Πίσω από ξώπορτες θωρακισμένες
Και τρόπο για να βρω ξανά τόση ομορφιά δεν έχω.
Μένει η σιωπή, άλλη σιωπή,
Ζυμάρι φουσκωμένη το παράπονο.
Απλώνει σα νερομπογιά, στάζει στο μαξιλάρι
Κάθε νύχτα.
Ουρλιάζει η βουβή σιωπή
Κι οι χαρακιές της κάθε αυγή
Μεσ’ τον καθρέφτη-
Το πορτρέτο της.
Μ.Π. μικρα χαμηλόφωνα. 2009
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου