ροές
είχε πάρει άκρη – άκρη την εύφορη μνήμη
και μάζευε σβώλους νοτισμένους
από ευχές κι αναστολές
στο τέλος της πεδιάδας
κάτω από τις πυκνές φυλλωσιές μιας προσευχής
άνθιζαν μικρές κίτρινες αδράνειες
κι ολοστρόγγυλες προσφορές
στάθηκε με τα πόδια ανοιχτά
πάνω το ρυάκι μιας απορίας
και μετρούσε το μήκος της λάμψης
πάνω στο παγωμένο κορμί του νερού
και τη ρευστότητα της μοναξιάς του
μέσα στους κυλίνδρους της ζωής
το απόγευμα δίπλωνε τα φτερά
στο στήθος της άγονης πτώσης
-μνήμη είναι ο επίχρυσος θάνατος
μιας λάμψης
στο έρεβος των αιώνων
ακολούθησε τη ροή του νερού
την ελευθερία του ανέμου
και το βράδυ έσταξε από τη στέγη των οφθαλμών του
στο καμίνι της μοναξιάς
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου