Φρίντριχ Νίτσε Το Νυχτερινό Τραγούδι

Είναι νύχτα: Τώρα μιλούν πιο δυνατά όλες οι αναβρύζουσες πηγές. Και η ψυχή μου είναι μια αναβρύζουσα ψυχή. Είναι νύχτα: Τώρα μόνο ξυπνούν όλα τα τραγούδια των ερωτευμένων. Και η ψυχή μου είναι το τραγούδι ενός ερωτευμένου. Κάτι ανειρήνευτο και ασώπαστο είναι μέσα μου. Θέλει να ξεσπάσει. Μία λαχτάρα για αγάπη είναι μέσα μου που η ίδια μιλά τη γλώσσα της αγάπης. Είμαι φως: αχ, να ήμουν νύχτα! Μα η μοναξιά μου είναι το ότι είμαι περιζωσμένος από φως. Αχ, να ήμουν σκοτεινός και νυχτερινός! Πόσο θα ήθελα να πιω από τους μαστούς του φωτός! Ακόμα και τα ίδια εσάς θα ήθελα να ευλογήσω, ω μικρά σπιθιριστά αστέρια και φωτεινά σκουλήκια εκεί πάνω! – και θα είμαι μακάριος από το φως που θα μου χαρίζατε. Μα ζω μέσα στο δικό μου φως, καταπίνω πάλι τις φλόγες που ξεπηδούν από μέσα μου. Δε γνωρίζω την ευτυχία εκείνου που παίρνει. Και πολλές φορές ονειρεύτηκα πως η κλεψιά θα πρέπει να είναι ευδαιμονικότερη από το πάρσιμο. Φτώχεια μου είναι το να μην ξεκουράζεται ποτέ το χέρι μου από το να δωρίζει. Φθόνος μου είναι το να βλέπω μάτια γιομάτα αναμονή και τις φωτισμένες νύχτες του πόθου. Ω δυστυχία όλων των δωρητών! Ω σκοτείνιασμα του ήλιου μου! Ω επιθυμία της επιθυμίας: Ω ακόρεστη και μέσα στον κόσμο πείνα! Παίρνουν από εμένα: μα αγγίζω και τις ψυχές τους. Μια άβυσσος είναι ανάμεσα στο Δίδω και στο Παίρνω. Και η πιο μικρή άβυσσος είναι αυτή που δυσκολότερα γεφυρώνεται. Μια πείνα γεννιέται από την Ομορφιά μου. Θα ήθελα να κάνω κακό σε εκείνους που φώτισα, θα ήθελα να ληστέψω εκείνους που τους έκαμα δώρα – έτσι πεινώ την κακία. Να τραβώ πίσω το χέρι μου όταν μου δίνετε το χέρι σας. Να κοντοστέκομαι σαν τον καταρράχτη που κοντοστέκεται και στο πέσιμο του: - έτσι πεινώ την κακία. Τέτοιες εκδικήσεις στοχάζεται η αφθονία μου: τέτοιες δολιότητες αναβρύζουν από τη μοναξιά μου. Η ευτυχία μου να δωρίζω πέθανε από το να δωρίζω, η αρετή μου κουράστηκε και η ίδια από την αφθονία της! Αυτός που δωρίζει πάντα, κινδυνεύει να γίνει ξεδιάντροπος. Αυτός που μοιράζει πάντα κάνει κάλλους στα χέρια και στην καρδιά από το πολύ μοίρασμα. Από τα μάτια μου δεν αναβρύζουν πια δάκρυα μπροστά στη ντροπή αυτών που γυρεύουνε. Το χέρι μου έγινε πολύ σκληρό για το τρεμούλιασμα των γιομάτων χεριών. Τι έγιναν τα δάκρυα των ματιών μου και το χνούδι της καρδιάς μου; Ω μοναξιά όλων των δωρητών! Ω σιωπή κάθε φωτοδότη! Πολλοί ήλιοι κυκλοφέρνουν στο έρημο διάστημα: σε κάθε τι που είναι σκοτεινό μιλούν με το φως τους – σε μένα δε μιλούν! Ω, τούτη δω είναι η εχθρότητα του φωτός προς κάθε τι που δίδει φως: ανήλεα ακολουθεί την τροχιά του. Άδικος ως τα βάθη της καρδιάς του προς κάθε τι που δίδει φως, παγερός προς όλους τους ήλιους – έτσι οδοιπορεί κάθε ήλιος. Θύελλας όμοιοι πετούν οι ήλιοι μέσα στην τροχιά τους, αυτή είναι η πορεία τους. Την ανηλεή θέληση τους ακολουθούν, αυτή είναι η παγερότητα τους. Ω, μόνον εσείς, ω Σκοτεινοί, ω Νυχτερινοί, είστε εκείνοι που δημιουργούν θερμότητα από κάθε τι που δίδει φως! Ω, μόνον εσείς πίνετε γάλα και δροσιά από τους μαστούς του φωτός! Αχ, πάγος είναι γύρω μου, το χέρι μου καίγεται αγγίζοντας στο παγερό! Αχ, μέσα μου είναι μια δίψα που λαχταρά τη δίψα σας! Είναι νύχτα: αχ, και να πρέπει να είμαι φως! Και δίψα για το νυχτερινό! Και μοναξιά! Είναι νύχτα: σαν πηγή αναβρύζει τώρα η επιθυμία μου – και διψά να μιλήσει. Είναι νύχτα: τώρα μιλούν πιο δυνατά όλες μου οι αναβρύζουσες πηγές. Και η ψυχή μου είναι μια αναβρύζουσα πηγή και αυτή. Είναι νύχτα: τώρα μόνο ξυπνούν όλα τα τραγούδια των ερωτευμένων. Και η ψυχή μου είναι το τραγούδι ενός ερωτευμένου.

Έτσι τραγούδησεν ο Ζαρατούστρα. Φ. Νίτσε - Το Νυχτερινό Τραγούδι.


http://forum.kakapaidia.gr/showthread.php?t=3174