μόνο η εικόνα είχε την ομορφιά
η ουσία είχε τη θεότητα
κι ο δρόμος είχε που και που τις ασχήμιες του
αντιφέγγισαν τα μάτια του
κι ένα λείο κάτοπτρο μου έδωσε τις πληροφορίες
ρυτίδιασε η επιφάνεια
και στα χαντάκια των χαραγματιών
σκούπισα τον ιδρώτα του
ήταν χρόνια τώρα
που σιγοτραγουδούσα τον ίδιο σκοπό
μαζί με τους γίγαντες του σύμπαντος
μικρή εγώ
στη μεγαλοσύνη του ΕΙΝΑΙ
κι όταν άγγιξα
τα νεφελώματα
ήταν το ανεπανόρθωτο
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου