Αγαπημένε μου μαρκόνη,
είναι που ακούω το "Καραντί" και σου αφήνω δυο λέξεις για ένα κορίτσι που δεν γνώρισες, ένα κορίτσι που περιμένει πότε θα'ρθουν οι μουσώνες... φοβάται, λέει, την έρημο και την ξηρασία, αν στεγνώσει το δέρμα της θα χαθεί, να, νιώθει να ανοίγει κιόλας εκεί που ακούμπησαν λέξεις και δάχτυλα μαχαίρια και έγραψαν στίγματα αιώνια. Πώς να σου πει για τούτον το φόβο τον αρχαίο, πούθε νά'ρχεται, δεν ξέρει, είναι πολλά εκείνα που δεν ξέρει και δεν μπόρεσε κι αυτόν το στίχο σου αν ακούσει ανατριχιάζει: "σημάδι μαύρο απόμεινε κι ας έσπασε ο χαλκάς...", βραχιόλια δεν φορά ποτέ, να ξέρεις... και φοβάται, όχι, λυπάται για τους ανθρώπους με το χειμώνα στην ψυχή, λυπάται που δεν έσωσε τον βασιλιά Atahualpa, δίπλα του ήταν, αόρατη...
Ξέρει όμως ότι κάποτε ήθελε να γίνει σαν εσένα, να στέλνει παύλες και στιγμές στην πλάτη των αφρών, ιστορίες για της καρδιάς τις ψηλές θάλασσες, τις ανίκητες, να τις ακούει το σύμπαν, ν' αλλάξει ο καιρός.
Η τέχνη σου χάθηκε, μα εκείνη έσωσε το τελευταίο σήμα: τελεία παύλα/ παύλα τελεία/ τελεία/ δύο παύλες/ τρεις παύλες/ τρεις τελείες. 'Οπως άνεμος. Βλέπεις; Φυσάει........_ ΜΤ
Art: Thierry de Cordier
Μαρία Τσολιά
29 Νοεμβρίου 2013
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου