Ο “ΚΑΛΟΣ” ΛΑΟΣ
Απ’ το χωριό κατέβηκα
μ’ όλη τη φαμελιά μου
Καρδιά μου, τι ξαλάφρωμα!
Τι πήξιμο, κοιλιά μου!
Βάντε κλήρο, ρίχτε ζάρι
το μαντύ του ποιος θα πάρει.
Τι γρήγορα ξεψύχησες!
Μας χάλασες τη φέστα.
Που ‘ναι τα μεγαλεία σου,
της φαντασιάς σου η ζέστα;
Ήσουνα θεός και ρήγας
κι είχες την ψυχή μιας μύγας
Φαινόσουνα καλό παιδί,
ζαβό τι πήρες δρόμο
και μια την Πίστη βάραγες
και μια τον άξιο Νόμο;
Εδώ χάμου δυο κορφές:
το Ζακόνι κι οι Γραφές!
Το ζακόνι είναι η συνήθεια.
Πλερώνω τα δοσίματα
στο Κράτος και δε μνήσκω
και τα στερνά μου τα όβολα
στης εκκλησιάς το δίσκο.
Ό,τι αφήσαν οι προγόνοι
πάει από παιδί σ’ αγγόνι.
Χωρίς την ανισότητα
πώς θα ‘ταν δικιοσύνη,
χωρίς τον άγιο πόλεμο
πώς θα ‘ταν καλοσύνη!
Φρόνιμα και ταχτικά
πάω με κείνον που νικά.
Και σα μου παίρνουν κάποτε
καλύβα και χωράφι,
την τσούπα την αγούρμαστη,
της μάνας της χρυσάφι,
θαν τα βρω ψηλά ένα-ένα
και τη Βαγγελιώ παρθένα!
Χάιντε γυναίκα, νύχτωσε!
Μάζωξε στο πανέρι
μπουκάλες και ψωμότυρα.
Πιάσ’ τα παιδιά απ’ το χέρι-
κάνε δίπλα, μη σε πάρω
θα τραβήξω διπλό σμπάρο.
Το μάθημα που δώσαμε
για πάντα θα φωτίζει.
Μελίσσι ο λαός και θα χυμά
σ’ όποιον τον ερεθίζει.
Μια μονάχα υπάρχει αλήθεια:
Μαχμουρλίκι και Συνήθεια!
το πρώτο μέρος από τους Σκλάβους πολιορκημένους του Βάρναλη
Κώστας Βάρναλης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου