Μαίρη Γκαζιάνη

Μαίρη Γκαζιάνη
Δεν κλαίω. Τα μάτια μου δυο άδειες κόγχες που χάσκουν από την στιγμή που έχασαν το φως τους, εσένα. Δεν βγάζουν δάκρυα να κυλήσουν για να σιγοντάρουν την παράνοια της μοναξιάς του μυαλού μου. Στέρεψαν μετά τον κατακλυσμό που αστείρευτα έπεφτε ν΄ ακολουθήσει τα απατηλά ίχνη σου. Στην καταρρακτώδη βιασύνη του μούσκεψε τα χνάρια σου και χάθηκαν. Δεν κλαίω πια, γιατί η ίδια έγινα κλάμα. Η λύπη βρήκε καταφύγιο στη καρδιά μου και τώρα οι δυο τους με την σύμπραξη του μυαλού καταφεύγουν στη δική σου Χαλιμά. Αυτή που είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής σου. Μαζί της πορεύεσαι, την κρατάς σφιχτά από το χέρι για να μην σου ξεφύγει κι εκείνη πείθεται να οδηγήσει τα βήματά σου, στους δρόμους που επιλέγεις να ξοδέψεις τα παραμύθια της. Εκείνη ήταν που σε έφερε σε μένα, εκείνη είναι που γυρεύω να θεραπεύσει τα μάτια μου. Γιατί τα μάτια είναι ο κρατήρας της ψυχής, απ΄ όπου χύνεται η λάβα της σωτηρίας της, ενώ εγώ τυφλή τώρα πια, τριγυρνάω σε μονοπάτια αδιέξοδης λύτρωσης.
Ακούς;
ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ (απόσπασμα)