ΕΚΛΕΙΣΕ ΧΡΟΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΤΕ... Γαβρίλης Ιστικόπουλος

Με αφορμή ένα όνειρο...

ΕΚΛΕΙΣΕ ΧΡΟΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΤΕ... Γράφτηκε 22 - Σεπτέμβρη - 1981.

Έκλεισε χρόνος από τότε κι ακόμη δεν είμαι 

ό,τι Σου υποσχέθηκα, 

σε 'κείνη την κρυφή συνομιλία μας...

Η απουσία Σου σημάδεψε με τόσο πόνο 

τον λαβωμένο χρόνο μου,

κι αντίς να πάρω κουράγιο απ΄την στερνή πνοή Σου,

''έπεσα'', αδυνάτισα, μπερδεύτηκα...

Όμως η πάλη θεριεύει μέρα τη μέρα

- αυτό το ξέρεις πολύ καλά μάνα -

και πρέπει ακόμα πιο πολλοί να στρατευτούμε,

πρέπει ακόμα πιο πολλοί να αγωνιστούμε!...

Σου λέω λοιπόν, πως μέχρι εδώ ήταν το πέσιμο...

Θα μπω μπροστά και πάλι, θ' ανοίξω φτερά

και θα πετάξω ν' απλωθεί 

το άγγιγμα 'κείνης της στιγμής

σ΄ολόκληρο τον κόσμο!...

Θα μπω μπροστά και πάλι,

αντάμα με χιλιάδες άλλους,

την Ράνια, την Μαίρη, τους συντρόφους μας,

όλους αυτούς που ξέρεις και Σου κρατούν το χέρι,

πάντα με Σένα μαζί μάνα,

που 'σουνα εκεί... μπροστά...

και διόλου δεν φαινόσουν!...

Πριν λίγες στιγμές, σαν τώρα, μου έφυγες για πάντα...

Τώρα... εκεί... Σε βρίσκω μέσα μου να μου χαμογελάς,

με όλη εκείνη την δύναμη και την αγάπη Σου για την Ζωή,

που φύτεψες με τόσες θυσίες μέσα στην καρδιά μου!

Μάνα και γιος λοιπόν για πάντα έτσι...

Ας προχωρήσουμε μαζί!...

Εσύ... πάντα μου έδινες Ζωή!...

Γαβρίλης Ιστικόπουλος / 30 - 11 - 2013.