Αλεξάνδρου Ιόλα:" Η Ζωή μου"
απο τον Νίκο Σταθούλη
Το Τέλος ειναι τραγικό...
Συνέχεια διαδικτυακης δημοσίευσης της βιογραφίας του Αλέξανδρου Ιόλα η οποία κυκλοφορεί απο τις εκδόσεις "Οδός Πανός"
Σε στιγμές κρίσης δεν αξίζει να δίνετε 18 ευρώ να το αγοράσετε και ο συγγραφέας να μη παίρνει γρόσι.
Η τέχνη για να είναι για όλο τον κόσμο, πρέπει να είναι ΔΩΡΕΑΝ!!!
Για να γίνει κτήμα περισσότερων χρηστών εντελώς δωρεαν ΔΙΑΔΩΣΤΕ το...με απλά λόγια ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΤΕ το...
Το βιογραφικό υλικό
Έπρεπε το συντομότερο δυνατόν να διεκπεραιωθεί το τεράστιο υλικό της βιογραφίας του: αλληλογραφία καλλιτεχνών, σημειώσεις από τα ημερολόγιά του, σκόρπιες σελίδες από τα δημοσιεύματα Τύπου τις μέρες όπου διατηρούσε τις γκαλερί του, αλληλογραφία από τους εραστές του.
Ένα πρωί του Φεβρουαρίου του 1986 μαζί με τον γλύπτη Θοδωρή Πουκαμισά, ανεβήκαμε στην Αγία Παρασκευή προκειμένου να γνωριστούν από κοντά και να δει τη δουλειά του καλλιτέχνη, για τον οποίο είχα μιλήσει στον Αλέξανδρο Ιόλα.
Ο γλύπτης είχε δημιουργήσει ένα γλυπτό μινιατούρα, ένα γυμνό αντρικό κορμί, το οποίο άρεσε τόσο πολύ στον Ιόλα, που το τοποθέτησε στο κομοδίνο του, δίπλα στο κρεβάτι του και παρέμεινε εκεί μέχρι το θάνατό του. Άρεσε στον Ιόλα ο τρόπος που σμίλευε το μάρμαρο ο γλύπτης και ήταν ενθουσιασμένος από τις διηγήσεις του για τη Σχολή Μαρμαρογλυπτικής της Τήνου. Του έδωσε ένα κατάλογο, με την δουλειά του γλύπτη Novelo Finotti και ήθελε να παρακολουθήσει τη δουλειά του από κοντά, παροτρύνοντας τον να συνεχίσει ακάθεκτος στο τρόπο που σμίλευε το μάρμαρο.
Το ίδιο απόγευμα, έφτασε η πληροφορία ότι ο δημοσιογράφος και στιχουργός Λευτέρης Παπαδόπουλος αρνήθηκε να δημοσιεύσει στην εφημερίδα «Τα Νέα» μια επιστολή συμπαράστασης στον Αλέξανδρο Ιόλα, γραμμένη από τον Κώστα Τσόκλη. Η ένταση του ήταν εκκωφαντική:
«Σκατά . Ακούς εκεί να απαγορεύσει τη δημοσίευση μιας επιστολής ενός καλλιτέχνη!»
Άνοιξε τους φακέλους του και μου παρέδωσε ένα σημαντικό υλικό για την βιογραφία του, το οποίο έπρεπε να ταξινομηθεί. Στο υλικό αυτό υπήρχαν 7 σχέδια του ατελιέ του Πικάσο με μολύβι , τα πορτρέτα των Γάλλων ποιητών Απολινέρ και Βερλαίν, μια αυτοπροσωπογραφία του και κάτι σκίτσα διάφορων διαβολάκων. Υπήρχαν ακόμη σημειώσεις του Πικάσο για τον Δον Κιχώτη και θυμόταν ότι το πορτρέτο του Απολινέρ το έφτιαξε μέσα σε 20 δευτερόλεπτα, χωρίς να βλέπει καν το χαρτί.
«Έπαιρνα πολλά έργα τότε από τον Πικάσο για τις συλλογές του Ντε Μενίλ και του Ροκφέλερ. Αυτά όμως τα σχέδια ήταν αριστουργηματικά και τα οποία δεν θα μπορούσα με τίποτα να τα πουλήσω. Τα ήθελα για μένα. Οι συλλέκτες ήθελαν τα λάδια του και τα κυβιστικά του. Εμένα όμως με ενδιέφερε το τεράστιο ταλέντο του, το οποίο φαινόταν μόνο μέσα από τα σχέδιά του. Αυτά δεν τα αγόραζα. Τα έπαιρνα έτσι. χωρίς χρήματα.
Χρόνια αργότερα, ο ζωγράφος Μίνως Αργυράκης, στο Παρίσι, γύρω στο 1972, μου πούλησε ένα φάκελο όπου υπήρχαν μέσα ανέκδοτα ποιήματα του Νάνου Βαλαωρίτη, του Νίκου Γκάτσου, του Νικηφόρου Βρεττάκου, καθώς και ένα άγνωστο συγκλονιστικό κείμενο 51 σελίδων, ανυπόγραφο. Είναι ό, τι πιο σημαντικό έχει γραφτεί για την Ελλάδα, για την αποστολή του ποιητή και για το δράμα της χώρας. Να διάβασε.»
«-… Οι μεγαλύτεροι δημιουργοί της εποχής μας, κι ας κραύγαζε η κριτική, έτσι, μ’ αυτό τον τρόπο αντιδράσανε. Δεν εθρήνησαν την εποχή τους, αλλά της έθεσαν αντιμέτωπη την πιο φωτεινή την πιο καθαρή σύνθεση που το πνεύμα τους μπορούσε να συλλάβει: Στα χρόνια του πρώτου πολέμου ο Valery, δίνει τη Jeune Parque. Στις παραμονές του Ισπανικού πολέμου, ο Lorca, το Romancero Gitano. Στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, ο Matisse, φτάνει τις τελειότερες χρωματικές συνθέσεις γυναικών και λουλουδιών, ενώ ο Πικάσο, ανακαλύπτει τη μαγεία και τη θέρμη του Μεσογειακού χώρου. Κι εδώ, σε μας ο Γιώργος Σεφέρης, ύστερα από μία μακριά πάλη μ’ έναν κόσμο που βουλιάζει, φτάνει από το σύμβουλο μάλιστα του ναυαγίου στο υψηλό δίδαγμα του φωτός. Είναι μικρά παραδείγματα αυτά; Χρειάζεται σοφία για να καταλάβει η πονολατρική μας παράταξη; -Εκείνο που καταλαβαίνω τώρα εγώ, είναι για ποιο λόγο η Ποίηση στην Ελλάδα, παίρνει την ειδική αυτή σημασία που ξέρουμε; Φτωχοί σε όλα και πλούσιου στο φως, κατά εκείνο ανοίξαμε το πνεύμα κι από ‘κείνο ζητήσαμε τη δικαίωση του αγώνα για την επιβίωση μας μέσα στους αιώνες. Είναι ένας τίτλος ότι κυνηγούμε αυτή τη χίμαιρα.
-Δε φάνηκε ποτέ λαός ρεαλιστής. Δεν εδείξαμε σε καμία περίπτωση πρακτικό πνεύμα. Ψωμί, ελιά και ιδέα, να τι είμαστε. Την πάθαμε συχνά, και τιμωρηθήκαμε σκληρά. Κρατήσαμε όμως τη φυσιογνωμία μας, και ρίξαμε κατά πρόσωπο του κόσμου δύο- τρία θαύματα. Είναι μεγάλο αυτό. Και μοναδικό.
-Μόνο μου μας καταδικάζει σε όλα τα μειονεκτήματα που έχουν οι μικροί απέναντι στους μεγάλους.
-Μου κάνει εντύπωση ότι οι σημερινοί νέοι μετράτε το κάθε τι, από την απόσταση τριάντα ή πενήντα χρόνων. Η ιστορία και οι πολιτικοί –το ξέρετε- μετριούνται σε χιλιετηρίδες. Ο Ελληνισμός, έχει στο ενεργητικό του κύκλους μεγαλείου που με συγχωρείτε για τη φαινομενική αφέλεια –τίποτε δε μας πείθει, ότι δε θα τους συνεχίσει. Ούτε η ίδρυση ενός παγκόσμιου κράτους, που θα γίνει, και που την εύχομαι. Επειδή εγώ, μιλώ για το Γένος και όχι για το Έθνος. Πρέπει να ξεσυνηθίσουμε από την ιδέα πως είμαστε μικροί για πάντα. Δε θα σας μιλούσε, πιστεύω, έτσι, ένας εθνικόφρων μόνο, αλλά και ένας αναρχικός.
Γι’ αυτούς που θέλουν και ξέρουν, υπάρχει πάντα μια μυστική θύρα στην ιστορία του μέλλοντος. Και η θύρα αυτή δεν είναι αναγκαστικά ο πόλεμος ή η κατάκτηση.
-Με παρεξηγήσατε ίσως. Δεν ήθελα να πω αυτό. Απλώς ήθελα να αναρωτηθώ τι κάνει η Ελλάδα κατά βάθος, μ’ αυτά τα θαύματα που επιχειρεί κάθε τόσο;
-Κατά βάθος όπως λέτε, τίποτε άλλο παρά να αντιτάσσει κάτι στον αφανισμό της, όπως εμείς αντιτάσσουμε κάτι στον δικό μας, γράφοντας. Για να ζήσει.
-Γι’ αυτό γράφετε εσείς;
-Ναι.
-Φανταζόμουν χίλιους άλλους λόγους.
-Κι εγώ. Κι έκανα τη θητεία μου σ’ αυτούς. Στην αρχή έγραφα για να δώσω μιαν υπόσταση στην προσωπικότητά μου που κινδύνευε. Ύστερα για να ικανοποιήσω μιαν άμετρη φιλοδοξία. Αργότερα για να ολοκληρώσω ένα κόσμο που μόνος μου πάλι είχα αρχίσει να διαμορφώνω. Αλλά σήμερα το βλέπω: Γράφω μόνο και μόνο για να ζήσω. Είναι μια αντιμετώπιση του θανάτου. Όλοι αργά- γλήγορα, αναγκάζονται να του αντιτάξουν κάτι. Άλλος τη θρησκεία. Άλλος το καθήκον, την οικογένεια, την πατρίδα, την επανάσταση. Πολλοί την επιπολαιότητα τους και μόνο, το κρασί ή τη μεγαλύτερη δυνατή ηδονή. Υπάρχουμε και μερικοί που προτιμούμε το γράψιμο. Αυτό το γράψιμο γι’ αυτό είναι τόσο δεμένο με τη ζωή μας, τόσο ιερό. Υπακούει στο ένστικτο της αυτοσυντήρησής μας…»
Ήταν τεράστιο αυτό το υλικό των προσωπικών φακέλων: γράμματα από τον Αλέξη Ακριθάκη, τον Rene Magritte, τον Μax Ernst, τον Μatta, σχέδια της Νiki Saint Phalle, και έκανε σαν παιδί όταν τα ξαναέβλεπε μετά από χρόνια.
«Αυτά τα σχέδια, αυτά τα γράμματα, δεν είναι για πούλημα. Δεν έχουν τιμή. Είναι τόσο προσωπικά που δε μου πάει να τα πουλήσω. Αποτελούν ένα άγνωστο υλικό προς έκδοση μιας άγνωστης Ελλάδας…»
Δε πίστευα στα μάτια μου καθώς φυλλομετρούσα το εκπληκτικό αυτό υλικό, το οποίο δεν είχε δει το φως της δημοσιότητας. Κανείς δε ξέρει πως ήρθε αυτό το υλικό στα χέρια του Μίνου Αργυράκη, ο οποίος το πούλησε για 35.000 δραχμές…
61 Το τέλος
Τις επόμενες μέρες, ο Ιόλας είχε αποκλειστεί στην Αγία Παρασκευή. Κανείς πλέον δεν είχε το δικαίωμα να τον δει. Κανένας δεν επιτρεπόταν να πάει στο σπίτι του. Ακόμα, και τα παιδιά, ο Λάζαρος και ο Γιώργος, βρίσκονταν κάτω από την στενή επιτήρηση της Σταυρούλας, τις ώρες που βρισκόταν στο σπίτι.
Την Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου, ο Ιόλας μου ζητάει από το τηλέφωνο, να ανέβω στο σπίτι του, να τον δω.
Όταν πήγα, η Σταυρούλα διάβαζε ένα περιοδικό. Της είπε ότι θέλει να μου μιλήσει. Όταν η Σταυρούλα έφυγε, μου έδωσε ένα ακόμη φάκελο από το πολύτιμο υλικό της ζωής του…
-«Ανησυχώ για το ταξίδι αυτό… Δε ξέρω αν θέλω να πάω… αλλά φαίνεται πως πρέπει. Η Νίκη έβγαλε εισιτήρια για την Παρασκευή. Θα ταξιδέψουμε μαζί… Αν έχω τις δυνάμεις μου, θα επικοινωνήσω μαζί σου και με τα παιδιά…»
Του έσφιξα τα χέρια. Εκείνη τη στιγμή, μπήκε η Σταυρούλα με τη Νίκη στο δωμάτιο και μου είπαν να φύγω για να κοιμηθεί και να πάρει τα φάρμακά του…
Την παραμονή της αναχώρησής του, το τηλέφωνο είχε κοπεί στο σπίτι της Αγίας Παρασκευής. Κανείς δε μπορούσε πια να επικοινωνήσει μαζί του, έστω και τηλεφωνικά. ..
Την Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου αναχωρεί ο Ιόλας με την αδερφή του και τη Σταυρούλα για το Μιλάνο. Έπρεπε να τακτοποιήσει κάποιες εκκρεμότητες, σχετικά με τον «Μυστικό Δείπνο» αλλά και να γίνουν κάποιες απαραίτητες ιατρικές εξετάσεις, στη Πανεπιστημιακή κλινική. Την ημέρα εκείνη πεθαίνει και ο Andy Warhol… Ο θάνατος του Αντι Γουόρχολ τον συνταράσσει. Η έκθεση του «Μυστικού Δείπνου» γίνεται περισσότερο από συμβολική… Τώρα περίμενα τον θάνατο του Αλέξανδρου Ιόλα… Τι ειρωνεία!...
Τρείς μέρες αργότερα, την Τρίτη 24 Φεβρουαρίου, βγαίνουν τα αποτελέσματα των εξετάσεων, επιβεβαιώνοντας, για ακόμη μια φορά, ότι ο Αλέξανδρος Ιόλας πάσχει από AIDS. Από την επόμενη μέρα, χάθηκαν τα ίχνη του. Από το νοσοκομείο του Μιλάνου είχε φύγει… Οι πληροφορίες ανέφεραν ότι ήδη βρισκόταν στη Νέα Υόρκη.
Προσπάθησα να επικοινωνήσω πολλές φορές με την Σύλβια Ντε Κουέβας, αλλά πάντοτε, μου έκλεινε το τηλέφωνο. Η γλύπτρια Μάρα Καρέτου, προσπαθούσε να βρει τον αγαπημένο της Ιόλα και ανακάλυψε τα ίχνη του σε ένα νοσοκομείο. Της απαγόρευσαν τότε, να δείξει οποιοδήποτε ενδιαφέρον. Κανείς δεν ήξερε τίποτα για τον Αλέξανδρο Ιόλα.
Οι καλλιτέχνες του εντωμεταξύ τον αναζητούσαν… Ο Andy Warhol γέμιζε τα πρωτοσέλιδα με αφιερώματα για τον θάνατό του και όλοι τόνιζαν το κύκνειο άσμα του, τον «Μυστικό Δείπνο». Στο Μιλάνο οι εφημερίδες έγραφαν ότι 5 000 άτομα την ημέρα επισκεπτόντουσαν την έκθεση…
Που να ήταν τώρα ο Ιόλας να τα δει… Πώς να ένιωθε άραγε για τον θάνατο του αγαπημένου του καλλιτέχνη, εκτός από εκείνη την ατάκα που είπε λίγες μέρες πριν, στο Μιλάνο, όταν τον πληροφόρησαν για το θάνατό του… «Γεια σου γλυκέ μου, Άντυ!...»
Η ανιψιά του Ιόλα, Ελένη Κουτσούδη- Νατάν, άρχισε να ανησυχεί για τον θείο της, προσπαθώντας να πληροφορηθεί από μένα, για την τύχη του. Της έδωσα να καταλάβει ότι αφού είχε μπει η Νίκη μπροστά, ήταν δύσκολο να την αντιμετωπίσουμε.
Η παρέμβαση της Νίκης ήταν ακαριαία και αποτελεσματική. Είχε πια τον Ιόλα δικό της. Τον έκανε ό, τι ήθελε. Ό, τι δε μπορούσε να καταφέρει μια ολόκληρη ζωή, το είχε καταφέρει αυτές τις μέρες. Να κάνει τον Ιόλα και την περιουσία του, αποκλειστικά δικά της.
Στις 6 Μαρτίου, με πήρε τηλέφωνο για να μου πει ότι ήρθε στην Αθήνα για κάτι εκκρεμότητες και ότι θα ήθελε να με συναντήσει στο σπίτι της, το ίδιο απόγευμα, να μου μιλήσει για τον αδερφό της ο οποίος βρισκόταν αποκλεισμένος στη Νέα Υόρκη.
Συναντηθήκαμε στο σπίτι της και ήταν σαν να έβλεπα μια ύαινα στο κλουβί.
-«Θα πεθάνει ο Ιόλας. Τον φάγανε. Όχι, Μουσείο δε θα κάνει. Τίποτα δεν θα αφήσει στον κωλότοπο» φώναζε και έβριζε χυδαία την Ελλάδα και τους Έλληνες.
Το ίδιο πρωί είχε δηλητηριάσει τα σκυλιά του Ιόλα, τη Φρύνη και την Αυγή και είχε ζητήσει από τη Σούλα, να εγκαταλείψει το σπίτι.
Τη Δευτέρα, 9 Μαρτίου πέθανε η αδερφή του Ιόλα, Ηρώ Ξενάκη. Την επόμενη μέρα η Νίκη προσέφυγε με αίτησή της στο Ειρηνοδικείο Χαλανδρίου, ζητώντας να διαταχτεί η σφράγιση των πραγμάτων που βρίσκονταν στους δύο ορόφων της οικίας του Ιόλα και να γίνει απογραφή, όλων των πραγμάτων που θα παρέμεναν στο σφραγισμένο τμήμα, για να αποτραπεί ο κίνδυνος κλοπής των έργων που υπάρχουν σ’ αυτό. Εντωμεταξύ, έδιωξε και τον Λάζαρο και τον Γιώργο από το σπίτι, κλειδώνοντάς το, με αλυσίδες σε όλες τις πόρτες της αυλής.
Οι πληροφορίες που έφθαναν, έλεγαν ότι ο Ιόλας είχε εισαχθεί στο Corner Medical Center, όπου βρισκόταν υπό τη συνεχή παρακολούθηση του καθηγητή και υπεύθυνου της κλινικής, φίλου του Ιόλα, Ιζαντόρ Ρόζενφελντ, ο οποίος του είχε κάνει και τις εγχειρήσεις μπάι- πας.
Η Νίκη είχε δώσει εντολή, να μην ενοχλήσει κανένας- ούτε και συγγενής- τον αδερφό της, στο νοσοκομείο. Είχε αναλάβει, πλέον, η ίδια, την φροντίδα του.
Λίγες μέρες αργότερα, ο Ιόλας επέστρεψε στην Ελλάδα, όχι στο σπίτι του. Αυτή τη φορά στο σπίτι της αδερφής του, της Νίκης. Είχε μείνει πετσί και κόκαλο. Στις αλλεπάλληλες ενοχλήσεις μου, να ανέβω να τον δω, το μόνο που μου έλεγε η Νίκη ήταν ότι ο Ιόλας δεν ήθελε να δει κανένα. Αυτό το έλεγε σε όλους και τους έκλεινε το τηλέφωνο.
Δεν ήταν τυχαία η επιστροφή του Ιόλα, στην Ελλάδα, αυτή τη φορά. Στις 8 Απριλίου, η Νίκη υποβάλλει αίτηση στο Ειρηνοδικείο, προκειμένου να οριστεί η ίδια επίτροπος και η κόρη της Σύλβια παρεπίτροπος στη κινητή και ακίνητη περιουσία του.
Επί της αίτησης αυτής εκδόθηκε, λίγες μέρες μετά, τελική απόφαση, η οποία δέχτηκε την αίτηση της Στάιφελ, διορίζοντάς της προσωρινή διαχειρίστρια του αδερφού της. Αυτό ήθελε. Το σχέδιό της είχε επιτευχθεί.
Από την επόμενη μέρα της απόφασης αυτής, το σπίτι του Ιόλα άρχιζε να αδειάζει. Τα περισσότερα έργα της συλλογής του, μεταφέρονταν στο σπίτι της αδερφής του. Άλλα συσκευάζονταν προκειμένου να βγουν στο εξωτερικό από συγκεκριμένη μεταφορική εταιρία.
Στις 21 Απριλίου, λίγες μέρες μετά την έκδοση της απόφασης, ο Ιόλας φεύγει ξανά για την Νέα Υόρκη, όπου εισάγεται στο νοσοκομείο New York Hospital (York Ave. 68th Street) και παρέμενε για μια ακόμη φορά σε αυστηρή απομόνωση.
Το σπίτι στην Αγία Παρασκευή σχεδόν είχε αδειάσει, ενώ είχαν πραγματοποιηθεί τρείς περίεργες κλοπές. Το κυριότερο, όμως, ήταν ότι είχαν αποθηκευτεί και οι αρχαιότητες της συλλογής, εντελώς παράνομα και είχαν μεταφερθεί άλλες στο σπίτι της αδερφής του, άλλες στις αποθήκες της μεταφορικής εταιρίας, προκειμένου να εξαχθούν ως «οικοσκευή».
Εντωμεταξύ, παρά τις συνεχείς πιέσεις μου, δεν στάθηκε δυνατόν, να έχω οποιαδήποτε επικοινωνία μαζί του. Ειδοποίησα την Μάρα Καρέτσου να πάει στο νοσοκομείο, αλλά την έδιωξαν. Ειδοποίησα το βαφτιστήρι του Ιόλα, Μιχάλη Μουσού και το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Έστειλα τον γκαλερίστα και φίλο του, Κeith Green, αλλά το έδιωξαν κακήν κακώς.
-«Νίκο, θα πεθάνει ο Ιόλας. Του δίνουν μόνο τοματόζουμο. Έχει μείνει 42 κιλά… Είναι σα πτώμα. Το δέρμα του είναι κολλημένο στα κόκαλά του. Είναι σα ζητιάνος νεκρός.» μου είπε από το τηλέφωνο.
Αρχές του Ιουνίου του 1987, η συλλογή από το σπίτι είχε μεταφερθεί. Τα αρχαία δεν υπήρχαν πια. Η συλλογή του, που ήταν και το όνειρο της ζωής του, να παραμείνει στην Ελλάδα που τον πλήγωσε, δεν υπήρχε πια. Μια απέραντη σιωπή βασίλευε στο κτήμα.
-«Δεν θα αφήσει τίποτα στον κωλότοπο» θα μου επαναλάβει από το τηλέφωνο, η Νίκη, λίγες μέρες μετά. «Ούτε το σπίτι του θα αφήσει. Και το δικό μου και το δικό του, θα πουληθούν. Την απόφαση την έχουμε πάρει.»
Έμεινα άφωνος. Ποτέ δεν θα ήταν ο Ιόλας σύμφωνος μ’ αυτό. Ωστόσο, όλα ήταν οργανωμένα στην παραμικρή τους λεπτομέρεια . από τότε που ο Ιόλας γύρισε από το ταξίδι του στο Μιλάνο, τον Ιανουάριο της ίδιας χρονιάς. Μέσα σε 6 μήνες, χάθηκαν όλα όσα είχαν δημιουργηθεί μια ολόκληρη ζωή.
Για είκοσι περίπου μέρες κανένας δεν είχε καμία είδηση από πουθενά. Από το νοσοκομείο δεν υπήρχε καμιά απάντηση. Όποιος ζητάει να τον συνδέσουν με το δωμάτιο του Ιόλα, κάποιος το κλείνει. Ο Ιόλας είναι απομονωμένος. Με κανέναν δεν επικοινωνεί και κανένας δεν επικοινωνεί μαζί του.
Οι εφημερίδες λένε ότι βρίσκεται «υπό την επιτήρηση της αδερφής του» ενώ οι φήμες για την τύχη του, δίνουν και παίρνουν.
Στις 8 Ιουνίου του 1987, ο Ιόλας άφησε την τελευταία του πνοή. Το ιατρικό ανακοινωθέν ανέφερε ότι πέθανε από τον ιό του AIDS. Η αδερφή του Νίκη Στάιφελ ζήτησε να καεί. Η τέφρα του έφτασε, λίγες μέρες μετά, κρυφά, και ετάφη στο νεκροταφείο της Αγίας Παρασκευής, σε ένα τάφο που είχε παραχωρήσει ο Δήμος της Αγίας Παρασκευής, για του ευεργέτες.
Στην κηδεία του δεν παρευρέθηκε κανείς. Είχε δώσει ρητή εντολή η αδερφή του, όποιος πλησιάσει το νεκροταφείο, να εκδιωχθεί. Η Νίκη Στάιφελ είχε νικήσει.
ΤΕΛΟΣ
απο τον Νίκο Σταθούλη
Το Τέλος ειναι τραγικό...
Συνέχεια διαδικτυακης δημοσίευσης της βιογραφίας του Αλέξανδρου Ιόλα η οποία κυκλοφορεί απο τις εκδόσεις "Οδός Πανός"
Σε στιγμές κρίσης δεν αξίζει να δίνετε 18 ευρώ να το αγοράσετε και ο συγγραφέας να μη παίρνει γρόσι.
Η τέχνη για να είναι για όλο τον κόσμο, πρέπει να είναι ΔΩΡΕΑΝ!!!
Για να γίνει κτήμα περισσότερων χρηστών εντελώς δωρεαν ΔΙΑΔΩΣΤΕ το...με απλά λόγια ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΤΕ το...
Το βιογραφικό υλικό
Έπρεπε το συντομότερο δυνατόν να διεκπεραιωθεί το τεράστιο υλικό της βιογραφίας του: αλληλογραφία καλλιτεχνών, σημειώσεις από τα ημερολόγιά του, σκόρπιες σελίδες από τα δημοσιεύματα Τύπου τις μέρες όπου διατηρούσε τις γκαλερί του, αλληλογραφία από τους εραστές του.
Ένα πρωί του Φεβρουαρίου του 1986 μαζί με τον γλύπτη Θοδωρή Πουκαμισά, ανεβήκαμε στην Αγία Παρασκευή προκειμένου να γνωριστούν από κοντά και να δει τη δουλειά του καλλιτέχνη, για τον οποίο είχα μιλήσει στον Αλέξανδρο Ιόλα.
Ο γλύπτης είχε δημιουργήσει ένα γλυπτό μινιατούρα, ένα γυμνό αντρικό κορμί, το οποίο άρεσε τόσο πολύ στον Ιόλα, που το τοποθέτησε στο κομοδίνο του, δίπλα στο κρεβάτι του και παρέμεινε εκεί μέχρι το θάνατό του. Άρεσε στον Ιόλα ο τρόπος που σμίλευε το μάρμαρο ο γλύπτης και ήταν ενθουσιασμένος από τις διηγήσεις του για τη Σχολή Μαρμαρογλυπτικής της Τήνου. Του έδωσε ένα κατάλογο, με την δουλειά του γλύπτη Novelo Finotti και ήθελε να παρακολουθήσει τη δουλειά του από κοντά, παροτρύνοντας τον να συνεχίσει ακάθεκτος στο τρόπο που σμίλευε το μάρμαρο.
Το ίδιο απόγευμα, έφτασε η πληροφορία ότι ο δημοσιογράφος και στιχουργός Λευτέρης Παπαδόπουλος αρνήθηκε να δημοσιεύσει στην εφημερίδα «Τα Νέα» μια επιστολή συμπαράστασης στον Αλέξανδρο Ιόλα, γραμμένη από τον Κώστα Τσόκλη. Η ένταση του ήταν εκκωφαντική:
«Σκατά . Ακούς εκεί να απαγορεύσει τη δημοσίευση μιας επιστολής ενός καλλιτέχνη!»
Άνοιξε τους φακέλους του και μου παρέδωσε ένα σημαντικό υλικό για την βιογραφία του, το οποίο έπρεπε να ταξινομηθεί. Στο υλικό αυτό υπήρχαν 7 σχέδια του ατελιέ του Πικάσο με μολύβι , τα πορτρέτα των Γάλλων ποιητών Απολινέρ και Βερλαίν, μια αυτοπροσωπογραφία του και κάτι σκίτσα διάφορων διαβολάκων. Υπήρχαν ακόμη σημειώσεις του Πικάσο για τον Δον Κιχώτη και θυμόταν ότι το πορτρέτο του Απολινέρ το έφτιαξε μέσα σε 20 δευτερόλεπτα, χωρίς να βλέπει καν το χαρτί.
«Έπαιρνα πολλά έργα τότε από τον Πικάσο για τις συλλογές του Ντε Μενίλ και του Ροκφέλερ. Αυτά όμως τα σχέδια ήταν αριστουργηματικά και τα οποία δεν θα μπορούσα με τίποτα να τα πουλήσω. Τα ήθελα για μένα. Οι συλλέκτες ήθελαν τα λάδια του και τα κυβιστικά του. Εμένα όμως με ενδιέφερε το τεράστιο ταλέντο του, το οποίο φαινόταν μόνο μέσα από τα σχέδιά του. Αυτά δεν τα αγόραζα. Τα έπαιρνα έτσι. χωρίς χρήματα.
Χρόνια αργότερα, ο ζωγράφος Μίνως Αργυράκης, στο Παρίσι, γύρω στο 1972, μου πούλησε ένα φάκελο όπου υπήρχαν μέσα ανέκδοτα ποιήματα του Νάνου Βαλαωρίτη, του Νίκου Γκάτσου, του Νικηφόρου Βρεττάκου, καθώς και ένα άγνωστο συγκλονιστικό κείμενο 51 σελίδων, ανυπόγραφο. Είναι ό, τι πιο σημαντικό έχει γραφτεί για την Ελλάδα, για την αποστολή του ποιητή και για το δράμα της χώρας. Να διάβασε.»
«-… Οι μεγαλύτεροι δημιουργοί της εποχής μας, κι ας κραύγαζε η κριτική, έτσι, μ’ αυτό τον τρόπο αντιδράσανε. Δεν εθρήνησαν την εποχή τους, αλλά της έθεσαν αντιμέτωπη την πιο φωτεινή την πιο καθαρή σύνθεση που το πνεύμα τους μπορούσε να συλλάβει: Στα χρόνια του πρώτου πολέμου ο Valery, δίνει τη Jeune Parque. Στις παραμονές του Ισπανικού πολέμου, ο Lorca, το Romancero Gitano. Στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, ο Matisse, φτάνει τις τελειότερες χρωματικές συνθέσεις γυναικών και λουλουδιών, ενώ ο Πικάσο, ανακαλύπτει τη μαγεία και τη θέρμη του Μεσογειακού χώρου. Κι εδώ, σε μας ο Γιώργος Σεφέρης, ύστερα από μία μακριά πάλη μ’ έναν κόσμο που βουλιάζει, φτάνει από το σύμβουλο μάλιστα του ναυαγίου στο υψηλό δίδαγμα του φωτός. Είναι μικρά παραδείγματα αυτά; Χρειάζεται σοφία για να καταλάβει η πονολατρική μας παράταξη; -Εκείνο που καταλαβαίνω τώρα εγώ, είναι για ποιο λόγο η Ποίηση στην Ελλάδα, παίρνει την ειδική αυτή σημασία που ξέρουμε; Φτωχοί σε όλα και πλούσιου στο φως, κατά εκείνο ανοίξαμε το πνεύμα κι από ‘κείνο ζητήσαμε τη δικαίωση του αγώνα για την επιβίωση μας μέσα στους αιώνες. Είναι ένας τίτλος ότι κυνηγούμε αυτή τη χίμαιρα.
-Δε φάνηκε ποτέ λαός ρεαλιστής. Δεν εδείξαμε σε καμία περίπτωση πρακτικό πνεύμα. Ψωμί, ελιά και ιδέα, να τι είμαστε. Την πάθαμε συχνά, και τιμωρηθήκαμε σκληρά. Κρατήσαμε όμως τη φυσιογνωμία μας, και ρίξαμε κατά πρόσωπο του κόσμου δύο- τρία θαύματα. Είναι μεγάλο αυτό. Και μοναδικό.
-Μόνο μου μας καταδικάζει σε όλα τα μειονεκτήματα που έχουν οι μικροί απέναντι στους μεγάλους.
-Μου κάνει εντύπωση ότι οι σημερινοί νέοι μετράτε το κάθε τι, από την απόσταση τριάντα ή πενήντα χρόνων. Η ιστορία και οι πολιτικοί –το ξέρετε- μετριούνται σε χιλιετηρίδες. Ο Ελληνισμός, έχει στο ενεργητικό του κύκλους μεγαλείου που με συγχωρείτε για τη φαινομενική αφέλεια –τίποτε δε μας πείθει, ότι δε θα τους συνεχίσει. Ούτε η ίδρυση ενός παγκόσμιου κράτους, που θα γίνει, και που την εύχομαι. Επειδή εγώ, μιλώ για το Γένος και όχι για το Έθνος. Πρέπει να ξεσυνηθίσουμε από την ιδέα πως είμαστε μικροί για πάντα. Δε θα σας μιλούσε, πιστεύω, έτσι, ένας εθνικόφρων μόνο, αλλά και ένας αναρχικός.
Γι’ αυτούς που θέλουν και ξέρουν, υπάρχει πάντα μια μυστική θύρα στην ιστορία του μέλλοντος. Και η θύρα αυτή δεν είναι αναγκαστικά ο πόλεμος ή η κατάκτηση.
-Με παρεξηγήσατε ίσως. Δεν ήθελα να πω αυτό. Απλώς ήθελα να αναρωτηθώ τι κάνει η Ελλάδα κατά βάθος, μ’ αυτά τα θαύματα που επιχειρεί κάθε τόσο;
-Κατά βάθος όπως λέτε, τίποτε άλλο παρά να αντιτάσσει κάτι στον αφανισμό της, όπως εμείς αντιτάσσουμε κάτι στον δικό μας, γράφοντας. Για να ζήσει.
-Γι’ αυτό γράφετε εσείς;
-Ναι.
-Φανταζόμουν χίλιους άλλους λόγους.
-Κι εγώ. Κι έκανα τη θητεία μου σ’ αυτούς. Στην αρχή έγραφα για να δώσω μιαν υπόσταση στην προσωπικότητά μου που κινδύνευε. Ύστερα για να ικανοποιήσω μιαν άμετρη φιλοδοξία. Αργότερα για να ολοκληρώσω ένα κόσμο που μόνος μου πάλι είχα αρχίσει να διαμορφώνω. Αλλά σήμερα το βλέπω: Γράφω μόνο και μόνο για να ζήσω. Είναι μια αντιμετώπιση του θανάτου. Όλοι αργά- γλήγορα, αναγκάζονται να του αντιτάξουν κάτι. Άλλος τη θρησκεία. Άλλος το καθήκον, την οικογένεια, την πατρίδα, την επανάσταση. Πολλοί την επιπολαιότητα τους και μόνο, το κρασί ή τη μεγαλύτερη δυνατή ηδονή. Υπάρχουμε και μερικοί που προτιμούμε το γράψιμο. Αυτό το γράψιμο γι’ αυτό είναι τόσο δεμένο με τη ζωή μας, τόσο ιερό. Υπακούει στο ένστικτο της αυτοσυντήρησής μας…»
Ήταν τεράστιο αυτό το υλικό των προσωπικών φακέλων: γράμματα από τον Αλέξη Ακριθάκη, τον Rene Magritte, τον Μax Ernst, τον Μatta, σχέδια της Νiki Saint Phalle, και έκανε σαν παιδί όταν τα ξαναέβλεπε μετά από χρόνια.
«Αυτά τα σχέδια, αυτά τα γράμματα, δεν είναι για πούλημα. Δεν έχουν τιμή. Είναι τόσο προσωπικά που δε μου πάει να τα πουλήσω. Αποτελούν ένα άγνωστο υλικό προς έκδοση μιας άγνωστης Ελλάδας…»
Δε πίστευα στα μάτια μου καθώς φυλλομετρούσα το εκπληκτικό αυτό υλικό, το οποίο δεν είχε δει το φως της δημοσιότητας. Κανείς δε ξέρει πως ήρθε αυτό το υλικό στα χέρια του Μίνου Αργυράκη, ο οποίος το πούλησε για 35.000 δραχμές…
61 Το τέλος
Τις επόμενες μέρες, ο Ιόλας είχε αποκλειστεί στην Αγία Παρασκευή. Κανείς πλέον δεν είχε το δικαίωμα να τον δει. Κανένας δεν επιτρεπόταν να πάει στο σπίτι του. Ακόμα, και τα παιδιά, ο Λάζαρος και ο Γιώργος, βρίσκονταν κάτω από την στενή επιτήρηση της Σταυρούλας, τις ώρες που βρισκόταν στο σπίτι.
Την Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου, ο Ιόλας μου ζητάει από το τηλέφωνο, να ανέβω στο σπίτι του, να τον δω.
Όταν πήγα, η Σταυρούλα διάβαζε ένα περιοδικό. Της είπε ότι θέλει να μου μιλήσει. Όταν η Σταυρούλα έφυγε, μου έδωσε ένα ακόμη φάκελο από το πολύτιμο υλικό της ζωής του…
-«Ανησυχώ για το ταξίδι αυτό… Δε ξέρω αν θέλω να πάω… αλλά φαίνεται πως πρέπει. Η Νίκη έβγαλε εισιτήρια για την Παρασκευή. Θα ταξιδέψουμε μαζί… Αν έχω τις δυνάμεις μου, θα επικοινωνήσω μαζί σου και με τα παιδιά…»
Του έσφιξα τα χέρια. Εκείνη τη στιγμή, μπήκε η Σταυρούλα με τη Νίκη στο δωμάτιο και μου είπαν να φύγω για να κοιμηθεί και να πάρει τα φάρμακά του…
Την παραμονή της αναχώρησής του, το τηλέφωνο είχε κοπεί στο σπίτι της Αγίας Παρασκευής. Κανείς δε μπορούσε πια να επικοινωνήσει μαζί του, έστω και τηλεφωνικά. ..
Την Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου αναχωρεί ο Ιόλας με την αδερφή του και τη Σταυρούλα για το Μιλάνο. Έπρεπε να τακτοποιήσει κάποιες εκκρεμότητες, σχετικά με τον «Μυστικό Δείπνο» αλλά και να γίνουν κάποιες απαραίτητες ιατρικές εξετάσεις, στη Πανεπιστημιακή κλινική. Την ημέρα εκείνη πεθαίνει και ο Andy Warhol… Ο θάνατος του Αντι Γουόρχολ τον συνταράσσει. Η έκθεση του «Μυστικού Δείπνου» γίνεται περισσότερο από συμβολική… Τώρα περίμενα τον θάνατο του Αλέξανδρου Ιόλα… Τι ειρωνεία!...
Τρείς μέρες αργότερα, την Τρίτη 24 Φεβρουαρίου, βγαίνουν τα αποτελέσματα των εξετάσεων, επιβεβαιώνοντας, για ακόμη μια φορά, ότι ο Αλέξανδρος Ιόλας πάσχει από AIDS. Από την επόμενη μέρα, χάθηκαν τα ίχνη του. Από το νοσοκομείο του Μιλάνου είχε φύγει… Οι πληροφορίες ανέφεραν ότι ήδη βρισκόταν στη Νέα Υόρκη.
Προσπάθησα να επικοινωνήσω πολλές φορές με την Σύλβια Ντε Κουέβας, αλλά πάντοτε, μου έκλεινε το τηλέφωνο. Η γλύπτρια Μάρα Καρέτου, προσπαθούσε να βρει τον αγαπημένο της Ιόλα και ανακάλυψε τα ίχνη του σε ένα νοσοκομείο. Της απαγόρευσαν τότε, να δείξει οποιοδήποτε ενδιαφέρον. Κανείς δεν ήξερε τίποτα για τον Αλέξανδρο Ιόλα.
Οι καλλιτέχνες του εντωμεταξύ τον αναζητούσαν… Ο Andy Warhol γέμιζε τα πρωτοσέλιδα με αφιερώματα για τον θάνατό του και όλοι τόνιζαν το κύκνειο άσμα του, τον «Μυστικό Δείπνο». Στο Μιλάνο οι εφημερίδες έγραφαν ότι 5 000 άτομα την ημέρα επισκεπτόντουσαν την έκθεση…
Που να ήταν τώρα ο Ιόλας να τα δει… Πώς να ένιωθε άραγε για τον θάνατο του αγαπημένου του καλλιτέχνη, εκτός από εκείνη την ατάκα που είπε λίγες μέρες πριν, στο Μιλάνο, όταν τον πληροφόρησαν για το θάνατό του… «Γεια σου γλυκέ μου, Άντυ!...»
Η ανιψιά του Ιόλα, Ελένη Κουτσούδη- Νατάν, άρχισε να ανησυχεί για τον θείο της, προσπαθώντας να πληροφορηθεί από μένα, για την τύχη του. Της έδωσα να καταλάβει ότι αφού είχε μπει η Νίκη μπροστά, ήταν δύσκολο να την αντιμετωπίσουμε.
Η παρέμβαση της Νίκης ήταν ακαριαία και αποτελεσματική. Είχε πια τον Ιόλα δικό της. Τον έκανε ό, τι ήθελε. Ό, τι δε μπορούσε να καταφέρει μια ολόκληρη ζωή, το είχε καταφέρει αυτές τις μέρες. Να κάνει τον Ιόλα και την περιουσία του, αποκλειστικά δικά της.
Στις 6 Μαρτίου, με πήρε τηλέφωνο για να μου πει ότι ήρθε στην Αθήνα για κάτι εκκρεμότητες και ότι θα ήθελε να με συναντήσει στο σπίτι της, το ίδιο απόγευμα, να μου μιλήσει για τον αδερφό της ο οποίος βρισκόταν αποκλεισμένος στη Νέα Υόρκη.
Συναντηθήκαμε στο σπίτι της και ήταν σαν να έβλεπα μια ύαινα στο κλουβί.
-«Θα πεθάνει ο Ιόλας. Τον φάγανε. Όχι, Μουσείο δε θα κάνει. Τίποτα δεν θα αφήσει στον κωλότοπο» φώναζε και έβριζε χυδαία την Ελλάδα και τους Έλληνες.
Το ίδιο πρωί είχε δηλητηριάσει τα σκυλιά του Ιόλα, τη Φρύνη και την Αυγή και είχε ζητήσει από τη Σούλα, να εγκαταλείψει το σπίτι.
Τη Δευτέρα, 9 Μαρτίου πέθανε η αδερφή του Ιόλα, Ηρώ Ξενάκη. Την επόμενη μέρα η Νίκη προσέφυγε με αίτησή της στο Ειρηνοδικείο Χαλανδρίου, ζητώντας να διαταχτεί η σφράγιση των πραγμάτων που βρίσκονταν στους δύο ορόφων της οικίας του Ιόλα και να γίνει απογραφή, όλων των πραγμάτων που θα παρέμεναν στο σφραγισμένο τμήμα, για να αποτραπεί ο κίνδυνος κλοπής των έργων που υπάρχουν σ’ αυτό. Εντωμεταξύ, έδιωξε και τον Λάζαρο και τον Γιώργο από το σπίτι, κλειδώνοντάς το, με αλυσίδες σε όλες τις πόρτες της αυλής.
Οι πληροφορίες που έφθαναν, έλεγαν ότι ο Ιόλας είχε εισαχθεί στο Corner Medical Center, όπου βρισκόταν υπό τη συνεχή παρακολούθηση του καθηγητή και υπεύθυνου της κλινικής, φίλου του Ιόλα, Ιζαντόρ Ρόζενφελντ, ο οποίος του είχε κάνει και τις εγχειρήσεις μπάι- πας.
Η Νίκη είχε δώσει εντολή, να μην ενοχλήσει κανένας- ούτε και συγγενής- τον αδερφό της, στο νοσοκομείο. Είχε αναλάβει, πλέον, η ίδια, την φροντίδα του.
Λίγες μέρες αργότερα, ο Ιόλας επέστρεψε στην Ελλάδα, όχι στο σπίτι του. Αυτή τη φορά στο σπίτι της αδερφής του, της Νίκης. Είχε μείνει πετσί και κόκαλο. Στις αλλεπάλληλες ενοχλήσεις μου, να ανέβω να τον δω, το μόνο που μου έλεγε η Νίκη ήταν ότι ο Ιόλας δεν ήθελε να δει κανένα. Αυτό το έλεγε σε όλους και τους έκλεινε το τηλέφωνο.
Δεν ήταν τυχαία η επιστροφή του Ιόλα, στην Ελλάδα, αυτή τη φορά. Στις 8 Απριλίου, η Νίκη υποβάλλει αίτηση στο Ειρηνοδικείο, προκειμένου να οριστεί η ίδια επίτροπος και η κόρη της Σύλβια παρεπίτροπος στη κινητή και ακίνητη περιουσία του.
Επί της αίτησης αυτής εκδόθηκε, λίγες μέρες μετά, τελική απόφαση, η οποία δέχτηκε την αίτηση της Στάιφελ, διορίζοντάς της προσωρινή διαχειρίστρια του αδερφού της. Αυτό ήθελε. Το σχέδιό της είχε επιτευχθεί.
Από την επόμενη μέρα της απόφασης αυτής, το σπίτι του Ιόλα άρχιζε να αδειάζει. Τα περισσότερα έργα της συλλογής του, μεταφέρονταν στο σπίτι της αδερφής του. Άλλα συσκευάζονταν προκειμένου να βγουν στο εξωτερικό από συγκεκριμένη μεταφορική εταιρία.
Στις 21 Απριλίου, λίγες μέρες μετά την έκδοση της απόφασης, ο Ιόλας φεύγει ξανά για την Νέα Υόρκη, όπου εισάγεται στο νοσοκομείο New York Hospital (York Ave. 68th Street) και παρέμενε για μια ακόμη φορά σε αυστηρή απομόνωση.
Το σπίτι στην Αγία Παρασκευή σχεδόν είχε αδειάσει, ενώ είχαν πραγματοποιηθεί τρείς περίεργες κλοπές. Το κυριότερο, όμως, ήταν ότι είχαν αποθηκευτεί και οι αρχαιότητες της συλλογής, εντελώς παράνομα και είχαν μεταφερθεί άλλες στο σπίτι της αδερφής του, άλλες στις αποθήκες της μεταφορικής εταιρίας, προκειμένου να εξαχθούν ως «οικοσκευή».
Εντωμεταξύ, παρά τις συνεχείς πιέσεις μου, δεν στάθηκε δυνατόν, να έχω οποιαδήποτε επικοινωνία μαζί του. Ειδοποίησα την Μάρα Καρέτσου να πάει στο νοσοκομείο, αλλά την έδιωξαν. Ειδοποίησα το βαφτιστήρι του Ιόλα, Μιχάλη Μουσού και το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Έστειλα τον γκαλερίστα και φίλο του, Κeith Green, αλλά το έδιωξαν κακήν κακώς.
-«Νίκο, θα πεθάνει ο Ιόλας. Του δίνουν μόνο τοματόζουμο. Έχει μείνει 42 κιλά… Είναι σα πτώμα. Το δέρμα του είναι κολλημένο στα κόκαλά του. Είναι σα ζητιάνος νεκρός.» μου είπε από το τηλέφωνο.
Αρχές του Ιουνίου του 1987, η συλλογή από το σπίτι είχε μεταφερθεί. Τα αρχαία δεν υπήρχαν πια. Η συλλογή του, που ήταν και το όνειρο της ζωής του, να παραμείνει στην Ελλάδα που τον πλήγωσε, δεν υπήρχε πια. Μια απέραντη σιωπή βασίλευε στο κτήμα.
-«Δεν θα αφήσει τίποτα στον κωλότοπο» θα μου επαναλάβει από το τηλέφωνο, η Νίκη, λίγες μέρες μετά. «Ούτε το σπίτι του θα αφήσει. Και το δικό μου και το δικό του, θα πουληθούν. Την απόφαση την έχουμε πάρει.»
Έμεινα άφωνος. Ποτέ δεν θα ήταν ο Ιόλας σύμφωνος μ’ αυτό. Ωστόσο, όλα ήταν οργανωμένα στην παραμικρή τους λεπτομέρεια . από τότε που ο Ιόλας γύρισε από το ταξίδι του στο Μιλάνο, τον Ιανουάριο της ίδιας χρονιάς. Μέσα σε 6 μήνες, χάθηκαν όλα όσα είχαν δημιουργηθεί μια ολόκληρη ζωή.
Για είκοσι περίπου μέρες κανένας δεν είχε καμία είδηση από πουθενά. Από το νοσοκομείο δεν υπήρχε καμιά απάντηση. Όποιος ζητάει να τον συνδέσουν με το δωμάτιο του Ιόλα, κάποιος το κλείνει. Ο Ιόλας είναι απομονωμένος. Με κανέναν δεν επικοινωνεί και κανένας δεν επικοινωνεί μαζί του.
Οι εφημερίδες λένε ότι βρίσκεται «υπό την επιτήρηση της αδερφής του» ενώ οι φήμες για την τύχη του, δίνουν και παίρνουν.
Στις 8 Ιουνίου του 1987, ο Ιόλας άφησε την τελευταία του πνοή. Το ιατρικό ανακοινωθέν ανέφερε ότι πέθανε από τον ιό του AIDS. Η αδερφή του Νίκη Στάιφελ ζήτησε να καεί. Η τέφρα του έφτασε, λίγες μέρες μετά, κρυφά, και ετάφη στο νεκροταφείο της Αγίας Παρασκευής, σε ένα τάφο που είχε παραχωρήσει ο Δήμος της Αγίας Παρασκευής, για του ευεργέτες.
Στην κηδεία του δεν παρευρέθηκε κανείς. Είχε δώσει ρητή εντολή η αδερφή του, όποιος πλησιάσει το νεκροταφείο, να εκδιωχθεί. Η Νίκη Στάιφελ είχε νικήσει.
ΤΕΛΟΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου