Λιλλύ Τριαρτσή, Μνημες '73-'98

Μνημες '73-'98
Μια παλια πολυκαιρισμενη φωτογραφια ...της λειπει κομματι .
Αφορμη .
Μια λεπτη γραμμικη εμφαση , μια θυμηση ανεπαισθητως διακεκομμενη , ενα πριν που κατεληξε τωρα, μια δωρεαν επαναφορα .
Το περασμα των ανθρωπων πλαϊ μας καλα εκρατει. Εφυγαν , μετουσιωθηκαν.
Αϋλη μνημη , σαρξ παρελθοντος, καταχωρησεις στην επιφυλλιδα του μυαλου
Ομως η σκεψη γνωμοδοτει σχεδον παντα.
Αρεσκεται να υποσκαπτει νοητικους λαβυρινθους , να ανακινει περιεχομενα, να ανακαλυπτει περιστατικα.
Παλια , πιο φρεσκα , αλλοτριωμενα η μη , ο λιθοξοος της μνημης ανασκευαζει τα ενθυμια του.Για οσα διατηρει αμφιβολιες , τα λειαινει , τα κανει πιο στρογγυλα, ετσι που να μοιαζουν πιο ομορφα. Οι πνευματικοι του λεμβουχοι κωπηλατουν ωσπου να βρουν υλικο. Υστερα, σε μια δεδομενη ευκαιρια , οταν ταιριαζουν οι συσχετισμοι, ο συνειρμος ειναι ετοιμος .
Στεκεσαι κι εσυ εκει εκθαμβος , στολισμενος τον θυρεο σου ,κι αναπολεις, τις στιχομυθιες ,τους διαλογους, τις αντιπαραθεσεις,μες την στιλπνοτητα τους.
Αναγνωριζειςτα φαλτσα, τις παραποιησεις,τις ψευδαισθησεις, ολα !
Ομως χαριν της αναμνησης τιποτα δεν αναιρεις. Εχεις αναγκη να κρατησεις στην καρδια σου τα παντα για να υποβαθμισεις την ελλειψη.
Ο θανατος , αυτη η απολυτη Αληθεια δεν βρισκει τροπους να διατυπωθει.
Οι απουσιες δεν γεμιζουν κανενα απουσιολογιο.Ξερουν ομως να αραδιαζουν κενα.
Ετσι , ενω συνεχιζεις να ταξιδευεις ολο και κατι σου ξεμεινε πισω.Κατι απο σενα εμεινε εκει , ασυνειδητο να τριγυρνα στις καλες στιγμες,τις χαρμοσυνες ειδησεις, τα ξεφαντωματα. Στα χρονια εκεινα που ησουν αλλιωτικος κι εσυ.Πιο νεος , πιο ανεμποδιστος ...
Γροθια στο στομαχι οι αναμνησεις.
Μερικες μετρουν εκατομβες θλιψεων , αλλες μας γεμιζουν χαρα.
Οπως και να το κανεις , δεν ειμαστε μοναχα το παρον μας.Ειμαστε και τα χρονια που ζησαμε και οι ανθρωποι που συναντησαμε. Οι κοντινες εκεινες παρουσιες που γεμισαν τη ζωη μας.Τους χρωσταμε τον εαυτο μας , γιατι δεν ειμαστε παρα το αποτελεσμα αυτης της πορειας.
Γι' αυτο και στις αναμνησεις αξιζει, περαν πασης αμφιβολιας ο σεβασμος !
Η κιτρινισμενη φωτογραφια κεντρισε καπως τη θυμηση μου.
Υστερα εμεινε μονο μια αλλοκοτη αισθηση , ενας στεριανος αερας που φυσηξε απαλα , σωρευοντας κιτρινα φυλλα στους μπαξεδες της φαντασιας.
Η αναμνηση ηταν ζωηρα εκει !
Εγω οχι ....


Lilly Triarchi

6 Ιουνίου