Νίκος Καρούζος, Διάλογος πρώτος

Σὰ νὰ μὴν ὑπήρξαμε ποτὲ

κι ὅμως πονέσαμε ἀπ᾿ τὰ βάθη. 

Οὔτε ποὺ μᾶς δόθηκε μία ἐξήγηση 

γιὰ τὸ ἄρωμα τῶν λουλουδιῶν τουλάχιστον. 

Ἡ ἄλλη μισή μας ἡλικία θὰ περάσει 

χαρτοπαίζοντας μὲ τὸ θάνατο στὰ ψέματα. 

Καὶ λέγαμε πὼς δὲν ἔχει καιρὸ ἡ ἀγάπη 

νὰ φανερωθεῖ ὁλόκληρη. 

Μία μουσικὴ 

ἄξια τῶν συγκινήσεών μας 

δὲν ἀκούσαμε. 

Βρεθήκαμε σ᾿ ἕνα διάλειμμα τοῦ κόσμου 

ὁ σώζων ἑαυτὸν σωθήτω. 

Θὰ σωθοῦμε ἀπὸ μία γλυκύτητα 

στεφανωμένη μὲ ἀγκάθια. 

Χαίρετε ἄνθη σιωπηλὰ 

μὲ τῶν καλύκων τὴν περισυλλογὴ 

ὁ τρόμος ἐκλεπτύνεται στὴν καρδιά σας. 

Ἐνδότερα ὁ Κύριος λειτουργεῖ 

ἐνδότερα ὑπάρχουμε μαζί σας. 

Δὲν ἔχει ἡ ἁπαλὴ ψυχὴ βραχώδη πάθη 

καὶ πάντα λέει τὸ τραγούδι τῆς ὑπομονῆς. 

Ὢ θὰ γυρίσουμε στὴν ὀμορφιὰ 

μία μέρα… 

Μὲ τὴ θυσία τοῦ γύρω φαινομένου 

θὰ ἀνακαταλάβει, ἡ ψυχὴ τὴ μοναξιά της. 

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ.

http://users.uoa.gr/~nektar/arts/poetry/nikos_karoyzos_poems.htm