Βασίλειος Αράπης ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠ' ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ « ΔΥΟ ΑΛΗΘΕΙΕΣ Η ΜΙΑ ΑΥΤΑΠΑΤΗ » ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΙ

 Βασίλειος Αράπης Τιτλος / Η ΔΩΔΕΚΑΤΗ ΕΙΣΟΔΟΣ

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

« ΔΥΟ ΑΛΗΘΕΙΕΣ Η ΜΙΑ ΑΥΤΑΠΑΤΗ »

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΙ

ΤΟ ΝΕΥΡΑΛΓΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΩΣ ΜΕΤΑΦΟΡΕΑΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΩΣ ΔΕΚΤΗΣ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΤΗΣ ΚΑΙ ΕΚΤΕΛΕΣΤΗΣ ΤΩΝ ΦΥΣΙΚΩΝ ΕΠΙΤΑΓΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΘΕΛΗΣΕΩΝ

Εμείς οι άνθρωποι και τούτο διαχρονικά και μέχρι το ήμισυ του προγενέστερου αιώνα που οι θετικές επιστήμες πέρασαν διαδοχικά σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο όσον αφορά τα ευρήματα και τις αποφάνσεις των, είχαμε αποδεχθεί και φοβάμαι πως σ έναν υψηλό βαθμό το αποδεχόμαστε έως και σήμερα, πως η προτεραιότητα της κάθε αποδοχής και της κάθε πράξης μας - ατομικού ή κοινωνικού επιπέδου - ήταν και είναι προϊόν της προσωπικής μας βούλησης. Έτσι και κατά τρόπο θα έλεγα παράδοξο, είχαμε εδραιώσει κοινωνικά συστήματα και τρόπους προσωπικής ζωής και συμπεριφοράς βασιζόμενων σε καλοκάγαθες ή μη αντιδράσεις και σε ευημερεί ή όχι κοινωνικά συστήματα. Είχαμε και εξακολουθούμε πιστεύω να θεωρούμε, πως ότι πράττουμε ξεκινά απ εμάς, έχει άμεσο αντίκτυπο σ εμάς και κατ επέκταση αντίκτυπο - θεμιτό ή όχι – έναντι των συνανθρώπων μας και εν κατακλείδι έναντι του κοινωνικού συστήματος στο οποίο, καλώς ή κακώς, υπαγόμασταν ή υπαγόμαστε στις μέρες μας. Ως εκ τούτου, θεωρώ πως είναι κατ αυτόν τον τρόπο που, ασυναίσθητα αλλά σχεδόν μεθοδικά, αναγάγαμε την ποιότητα της κοινωνικής μας συμπεριφοράς και της εν γενεί συμπεριφοράς μας στους παρανομαστές καλό ή κακό, εύλογο και θεμιτό ή μη κλπ. κλπ. Αερολογίες θα έλεγα, διότι όλες αυτές οι καταλήξεις και αποδοχές – παρ ότι άκρως αιτιολογημένες για λόγους που θα αναλυθούν στην συνεχεία - βασίζονταν στην διαχρονική μας άγνοια όσον αφορά τις δεδομένες και την λειτουργία του κυβερνοχώρου. Άτοπες καταλήξεις θα επαναλάμβανα, διότι μέσω αυτής της ούτοπης νοοτροπίας, μεταλλάξαμε το αμετάλλακτο (την φύση μας και τις φυσιολογικές μας λειτουργίες). Θεωρώ ως εξ αυτού, πως στις μέρες μας που η fast-food κακή μας διανοητική πληροφόρηση είναι πολύ υψηλού επιπέδου, καθώς επίσης διότι η έλλειψη της προσωπικής μας διάθεση για ουσιαστική μάθηση διαστρεβλώνει ανεπίτρεπτα την έννοια καλοπροαίρεση, αντιμετωπίζουμε σοβαρά προβλήματα όσον αφορά την ταύτιση μας με τις φυσιολογικές δεδομένες των πραγμάτων οι οποίες διέπουν και διοικούν τα πάντα. – Ωστόσο, τόσο οι αντίξοες επιβληθείσες κοινωνικές συνθήκες όσο και οι ψυχοδιανοητικές μας ανάγκες και θελήσεις, μας επιβάλλουν μια άμεση αναπροσαρμογή του «είναι» μας στις φυσικές και φυσιολογικές δεδομένες ! – Ειδάλλως, φοβάμαι πως θα συνεχίσουμε να ονειροβατούμε εντός το τίποτα και για τίποτα το ουσιαστικό και τούτο διότι η ζωή (κινητική) εξελίσσεται αδιαφορώντας για τις ψυχοδιανοητικές μας διακυμάνσεις και την αδιόρθωτη εγωπάθεια μας. Τέτοια πιστεύω πως είναι η πικρά αιχμηρή πραγματικότητα μας και εάν μη τι άλλο θα πρέπει να την αποδεχθούμε έτσι όπως υπάρχει ειδάλλως να την μεταλλάξουμε ριζοσπαστικά.

Τι είναι ο άνθρωπος και τα εν γένει χωροκαμπυλώματα ανά το Σύνπαν ?

Όσον αφορά αυτό το ακρογώνιο ερώτημα, θεωρώ ότι στο σύνολο των αναλύσεων μου σ αυτό και στα εκάστοτε συγγράμματα μου, έδωσα μια και μοναδική κάθετη και σαφή απάντηση : Τα πάντα είναι αιτιατά του συνεχούς ρίγους που διαπερνά μια - προς το παρόν -αδιανόητη δεδομένη, καθώς επίσης και πως τα πάντα είναι αυτή καθ αυτή η αδιανόητη δεδομένη !
Εάν λοιπόν ληφθεί υπ όψιν αυτή μου η τελεολογική κατάληξη, καθώς επίσης και τα όσα αναλύθηκαν και υποστηρίχθηκαν προγενέστερα, στην προκείμενη περίπτωση, βρισκόμαστε κατάμεστα στα πλαίσια του θέματος προς ανάλυση. Δηλαδή πως τα πάντα του παντός είναι το ίδιο το παν και πως τα πάντα είναι αλληλένδετα, καθώς επίσης και πως τα πάντα επικοινωνούν μέσω ενός πολύπλοκου επικοινωνιακού συστήματος. Ωστόσο και έστω και εάν επί αυτής μου της κατάληξης δεν μπορεί να εισχώρηση μια οποιαδήποτε σοβαρή αντίρρηση, δεν παύω να είμαι υποχρεωμένος να κάνω ορισμένες διευκρινήσεις, καθώς επίσης και να εξηγήσω απτά, πως αυτό το επικοινωνιακό σύστημα λειτουργεί – συγκεκριμένα - μ εμάς ή σ εμάς τις ανθρώπινες οντότητες !

Προγενέστερα, κάνοντας ανάλυση της εδραίωσης και της λειτουργίας του υπερεπικοινωνακού συστήματος, έχοντας ήδη υποστηρίξει πως η κάθε οντολογική παρουσία είναι ένα μεγάλο ή ένα μικρό καμπύλωμα του χωροχρόνου, είμαι σε θέση να επαναλάβω πως, απ την στιγμή που το υπερεπικοινωνακό σύστημα διαπερνά όλα τα καμπυλώματα του χωροχρόνου και η ανθρώπινη οντότητα δεν είναι αναμφίβολα παρά ένα αμυδρό χωροκαμπύλωμα, στην προκείμενη περίπτωση τόσο η ανθρώπινη οντότητα όσο και η οποιαδήποτε ανά το Συνπαν υπόκειται και πληροφορείται απ αυτό καθ αυτό το Συνπαντικό υπερεπικοινωνιακό σύστημα, όπως είναι επίσης βέβαιο πως το ανθρώπινο επικοινωνιακό σύστημα – το νευραλγικό – είναι μικρο-αντίγραφο του γενικού και εξηγούμαι για να γίνω απτά κατανοητός.

Σύμφωνα με τις επιβεβαιώσεις των ινστιτούτων έρευνας όσον αφορά την οντότητα άνθρωπος, υποστηρίζεται πως ο ανθρώπινος επεξεργαστής (εγκέφαλος), διατρέχεται από περίπου δυο εκατομμύρια πρωτεύοντα και δευτερεύοντα νευρώνια τα οποία θα συμπληρώσω δεν είναι άλλο παρά η βάση του ατομικού μας πληροφοριακού και εκτελεστικού συστήματος. Όσον με αφορά ωστόσο και επειδή παρατηρώ σχεδόν τα πάντα από απόψεως φυσικής και βιολογίας, θεωρώ πως ο αριθμός των νευρωνίων που διατρέχουν τον εγκέφαλο μας και κατ επέκταση όλο το νευραλγικό μας σύστημα είναι αναμφίβολα κατά πολύ υπέρτερος εκείνου που υποστηρίζεται από τους επίσημους ερευνητικούς φορείς. Αυτή ωστόσο δεν είναι μόνον η προσωπική μου θέση, διότι κάποιες πολύ αρχαίες Ελληνικές αναφορές, έστω και ιδεολογικά, αιτιολογούν το ίδιο και μάλιστα σε περιόδους που η θετική εργαστηριακή ερευνά ήταν ανύπαρκτη, όπως επίσης υποστηρίζουν το ίδιο και οι ερευνητές της υπερβατικής γενικής φυσικής. Άρα, τόσο κατά το πάλαι ποτέ όσο και στις μέρες μας, για τις διαυγείς Σκέψεις, υπήρχε και υπάρχει μυστήριο ουδέν, το οποίο σημαίνει πως τα πάντα είναι σχεδόν κατ εικόνα και ομοίωση του αρχέτυπου Σύνπαντος. Τούτο έστω και εάν ουσιαστικά δεν είμαστε αυτό που πιστεύουμε ή νομίζουμε για εμάς ! – Άλλωστε, ούτε το Σύνπαν είναι αυτό που εμείς θεωρούμε : δηλαδή ότι η ουσιαστική του βάση είναι μια οντολογία (Χ), διότι στην πλέον ωμή του πραγματικότητα δεν είναι άλλο από μια δύσκολα διανοήσιμη δεδομένη η οποία είναι αιτιατό της συγκυρίας παραμέτρων φυσικού δικαίου και η οποία διατρέχεται απ ένα συνεχές ρίγος. Παρ όλα αυτά, πιστεύω, πως οποίες και εάν είναι οι απόψεις και αιτιολογήσεις μας επί αυτού του θέματος, οι ουσιαστικές θεωρήσεις που δεν είναι άλλο παρά πραγματικότητες που μας διαφεύγουν, έχουν καταγράφει στον γενετικό μας κώδικα και μέλει να τις συνειδητοποιήσουμε και κατ αυτόν τον τρόπο να τις επιβεβαιώσουμε και εν συνεχεία να προσπαθήσουμε να πράξουμε κατά τον πλέον φυσιολογικό τρόπο - δηλαδή μη εγωαπαθητικά αλλά αλληλέγγυα.

Ως εκ τούτου και επανερχόμενος, θα υποστήριζα πως, πέραν της προσωπικής μας βούλησης ή (Ελεύθερης βούλησης κατ εμάς) όσον αφορά την κινητική μας και κατ επέκταση την κάθε θεμιτή ή όχι πράξη μας, είναι πλέον αναμφισβήτητα βέβαιο, ότι για λόγους που αδυνατούμε να νοήσουμε αυτοστιγμής ή που δεν θα τους νοήσουμε ενδεχομένως ποτέ, δεχόμαστε μηνύματα για κάποιες ορισμένες παρούσες ή μέλλουσες πράξεις μας εκ μέρους του συνόλου ή ενός ιεραρχικά υψηλού μερίσματος αυτού. Τούτο διότι όπως υποστήριξα την γενική (Συνπαντική) κατάσταση προγενέστερα, είμαστε τίποτα περισσότερο από αδιανόητα μικρά καμπυλώματα του χωροχρόνου ο οποίος διέπει τα πάντα και εντός του οποίου αιτιολογείται το εκάστοτε αιτιατό της κινητικής του εν συνεχεία του ρίγους που τον διαπερνά. Ωστόσο, ακόμα και κατόπιν αυτής της απτής, πιστεύω, στην νόηση εξήγησης, καθώς και των άλλων αιτιολογημένων που έχω παράθεση σ αυτό το δοκίμιο, εξακολουθούν να επισέρχονται στην ανάλυση πολλά και σύνθετα ερωτήματα επί των οποίων θα προσπαθήσω να δώσω συγκεκριμένες και αιτιολογημένες απαντήσεις.



Vasileios Arapis

16 Μαΐου 2014
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΟΥ

« ΔΥΟ ΑΛΗΘΕΙΕΣ Η ΜΙΑ ΑΥΤΑΠΑΤΗ »

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΙ... Δείτε περισσότερα