 |
Η βαρκούλα της φίλης και συμμαθήτριάς μου στη ζωγραφική  Lilly Triarchi 8 Ιουνίου |
Της νύχτας το κατάμαυρο χρώμα
σμπρώχνει ψυχές μπαρκάρει το νου.
Πως να χωρέσεις καρδιά μου στο δώμα
με φευγάτες αισθήσεις σε άγνωστον πλου....
Ανάγκη θέλει ο ποιητής να γράψει
πόνο,φωτιά,τα στήθια του να κάψει.
Μονάχος του σαλταρισμένος ανταριάζει
ψάχνει τις λέξεις με μανία και κουρνιάζει.
Γυρνοβολά κι αυτη τη νύχτα σε διπλό κρεβάτι
απόβλητος διωγμένος απ'της συντρόφου το γινάτι
χτυπά τα πλήκτρα ,-γράφει- δυνατά μισερά με μανία
-άλλα τον κάνουν να πονά- και μουτζουρώνει απ' ανία....
'Ενα τελευταίο ποίημα σας χαρίζω πουλιά μου
στις μέρες που φεύγουν' συνοδό και κατευόδιο.
Σαν μυστικό κρατήστε τους στίχους,σαν φυλαχτό.
Πληρώνω την διαστροφή μου ακριβά,γράφοντας με φτηνό μολύβι'
μη και διαβάσουν λόγιοι τις στροφές
και κρατήσουν τις λέξεις μου μετά τον θάνατο.
Την λησμονιά μου θα πολεμήσουν,
και 'γω κρεμασμένος σε δρύϊνο σταυρό,φευγάτος,
άκαφτα κεριά παραφίνης κρυφοκοιτάζω πως σβήνουν στο μνήμα,
κατ'ανάγκη ποιούμενοι ευσέβεια στους νεκρούς, βιάζουν το τρισάγιο
πιέζοντας τον χρόνο που τους έκλεψα.
Σπατάλησα το ταλέντο μου κάνοντας τέχνη τον θάνατο.
Τόσο καλά που τον έκανα, μοιάζει με αλήθεια....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου