Μέρα που είναι
"Ωραία λοιπόν, και μέρα τέτοια που ΄ναι, ίσως να το οφείλουμε εντέλει:
προτού να συγχωρήσουμε και να συχωρεθούμε, θα πρέπει
να ειπωθούν οι πόθοι και τα αίσχη: το λένε τα βιβλία και η γνώση, και όλων των γονέων οι σοφίες, κι οι σοφιστείες του κώλου
κι οι θρησκείες: πως τους γεννήτορές μας πρέπει να τιμούμε,
πως δηλαδή πρέπει να αγαπούμε τον κάθε μας πλησίον της αδικίας,
της αμαρτίας, και του φόνου της καρδιάς μας. Στη λοταρία ποιός λαχνός να σου ΄χε πέσει; Καλός γονιός, είναι εκείνος που μπορούσε να είναι αρκετά καλός, και λίγο ακόμα. Αλλά, ποιός είναι εκείνος που ορίζει το μέτρο το αρκετό; Κάποιοι ξεμένουν να γλύφουν τις πληγές τους χρόνια πόσα, κάποιοι άλλοι επιβάλλουν τα ίδια και στα τέκνα τα δικά τους, κι όλοι μαζί χορεύουμε στο βρόντο.
Και ακούω να αναφέρονται κάποιοι στην εποχή τους, την ηλικία
την κρυφή, την παιδική τους - με χρώματα πανέμορφα κι ωραία,
άλλοι με σκόνη, στάχτη και μοιραία. Λέω λοιπόν, πως για να συγχωρήσει
άνθρωπος τ' ασυγχώρητα - θα πρέπει, να ενθυμείται, να' χει
ξεπεράσει ανάγκη των θεσμών και των δεσμών του - να ρίχνει
τις ελπίδες του του ανέμου, να συγχωρεί πρώτα τον εαυτό του -
που κακώς αγαπήθηκε. Και όχι, δικαίωση καλή να περιμένει,
κι απόδοση του δίκιου απ΄τους ξένους: ο μόνος που μπορεί
να συχωρνάει είναι ο θάνατός σου, η ζωή μου - εγώ μονάχα
πιόνι της ερήμου κι ο βάτος που όπως φλέγεται, πυρώνει."
© Ολβία Παπαηλίου, 2014
Veneratrice Silenciosa
11/5/2014 ·
Διαβάστε ότι έχω "κλέψει" από το προφίλ της εδώ http://poihtikakailogotexnikaanalogia.blogspot.gr/search/label/%CE%9F%CE%BB%CE%B2%CE%AF%CE%B1%20%CE%A0%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B7%CE%BB%CE%AF%CE%BF%CF%85
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου