Άλλοι το ονόμαζαν ψαλίδι, άλλοι μαχαίρι, κάποιοι βελόνα η ξυραφάκι. Η διαδικασία ήταν απλή. Το έμπηγες στις απολήξεις των δαχτύλων, στο ελάχιστο σημείο επαφής με την σάρκα. Την ίδια στιγμή μία χερσόνησος έχανε ξαφνικά το ένα της πόδι ή μία σκιά γάτας διαπερνούσε έναν τοίχο. Κάπου μακριά ένα περίεργο πλάσμα σηκωνόταν για πρώτη φορά στα δύο του πόδια, οσμιζόταν τον αέρα και ένιωθε το στήθος του να διαλύεται. Δεν άλλαζε τίποτα στην θέση των πλανητών. Ο κόσμος συνέχιζε να γυρίζει γύρω από την πυξίδα του. Κάποιοι το ονόμασαν πόνο, άλλοι έρωτα. Μα ήταν μόνο ένας άνθρωπος με ανοιχτά χέρια μέσα στο απέραντο σύμπαν που ολοένα κρύωνε.
Χλόη Κουτσουμπέλη
9/5/2014
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου