Veneratrice Silenciosa
9 Μαΐου
Τα μικρά σχέδια στην άμμο
Θα ήθελα, της είχε πει, να σ' έχω ζήσει τις μέρες Κυριακής,
(το έσβησε το κύμα). Και το άλλο. Κάποτε μένει η σιωπή
να σου θυμίζει τα τιτιβίσματα που πλέον δεν ακούγονται.
Το βάρος της κάθε αμαρτίας μας πληρώνουμε: απώλεια ψευτιάς
ελευθερίας, δεν ήθελε και ούτε χρειαζότανε τίποτα περισσότερο
από ένα νανούρισμα, το ξύπνημα στον ήλιο - τα πιο μικρά
τα τίποτα, αυτά τα τιποτάκια που έχει η κάθε πλύστρα,
και κάθε μια κομμώτρια, οι καλοπαντρεμένες με το ζεστό
τον άνεμο που ήρθε και τις έκαψε. Τη φυσικότητα του κύκλου,
όταν κλείνει. Τα χρώματα συζήτησης σ' όλες τις αποχρώσεις.
Δεν ήτανε γραφτό. Είχε τη θέση της, μια γκραντ οριζοντάλ:
κι ο ορίζοντας γελούσε με τη στάση της, τις μαχαιριές του ηλιοβασιλέματος.
© Ολβία Παπαηλίου, 2014
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου