Αγγελίνα Ρωμανού
12/5/2014 ·
Τα φώτα του δρόμου αντανακλούν οσμές. Ορέξεις τρισυπόστατες, βήματα δεσμών, μικρούς ψιθύρους φυλακών. Τα φώτα του δρόμου πιστεύουν στην αράχνη. Εκείνη τη μικρή θρησκόληπτη ψυχή που διαβαίνει τις κορνίζες για να πιάσει θόλο με λαδομπογιά. Αυτή την ασημί βροχή που σκεπάζει το μνήμα των αχών. Τούτη τη φρεσκολουσμένη ανασαιμιά που τρώει έντομα υποκύπτοντα στα επτά θανάσιμα αμαρτήματα των φθόγγων. Τα φώτα του δρόμου φωνάζουν για εμάς.
Τους θνητούς με τις μεσάτες φούστες. Τους μωρούς με τις λαμέ υπογραφές. Τους απείθαρχους με τα ροζ βρακιά. Τους περάστε-για-να-δείτε-δωρεάν-θεάματα-ω!-μικροί-μα-τόσο-μικροί-γελωτοποιοί. Η έξοδος βαμμένη παραλλαγή. Η είσοδος, χυμένη ερωτοτροπία. Πρώτα κόψου κι ύστερα φτιάξε τον ιστό. Τα φώτα ανάβουν για σκιά.
Εσύ φτωχέ μου θεατή, για πες,
Χορεύεις?
.
.
Αγγελίνα Ρωμανού
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου