Διονύσης Μαρίνος
26 Απριλίου στις 7:16 μ.μ.
γιατί κάποια βράδια ο μόνος ήχος του κόσμου είναι μια βιόλα αποχωρισμού, γιατί το νοιαστικό σκοτάδι κρυώνει στο τζάμι σου, γιατί το πιο σκιερό πράγμα είναι όταν δεν συλλαβίζουν χείλη το όνομά σου, γιατί το χέρι που έπεσε και ο ώμος που ράγισε, γιατί σε πέταξαν γυμνό και από πάνω η μάνα έσκυβε να κρύψει τα κίτρινα νύχια, μην δουν τα παιδιά τον πατέρα τους σ’ αυτό το χάλι, γιατί η μνήμη είναι μητριά και παραμονεύει, γιατί μια λάμπα πάντα θα φεγγίζει σε ένα δωμάτιο μοναχικό για κάποιον που μόνιμα λείπει, γιατί είμαστε ζητιάνοι ενός γκρεμού που δεν μας δίνεται, γιατί κάτι μπαγιάτεψε πίσω από την πόρτα που κλείδωσες και νιώθεις ασφαλής, γιατί άλλο νερό από αίμα δεν έχω, γιατί το στήθος μαυσωλείο δεν με πιστεύει, γιατί με περιγράφει ένα κεφάλι σε άπνοια γιατί η ποίηση δεν είναι λάβαρα, αλλά ναός κοιμητηριακός…
γιατί Anamneza
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου