Αγγελίνα Ρωμανού
18 Απριλίου
Είναι καιρός που όταν συνομιλώ, ραντίζομαι με τσίπουρο που βγαίνει με το σάλιο. Μυρωδιά μαστούρικη, βλέμμα χαλαρό και ύφος προς μπλαζέ. Φτιασιδωτό. Ανήμπορο. Και χαλασμένο. Από τύπους άλλοτε ορθούς, ίσως ευφυείς, μπορεί και σπουδαγμένους.
Είναι καιρός που όταν παρατηρώ, βλέπω αστάθεια. Βήμα αγοήτευτο, καρδιά μισή, με έρωτα χωρίς. Από μέλη ανήλιαγα, από χείλη σφιχτά, από λέξεις αζήτητες.
Βιώνουμε μια παρακμή μα αν δεν το θέλαμε για ζωντανοί, παραίτηση θα ήταν και η αναπνοή. Γι’ αυτό ας προχωράμε. Με δυνάμεις, με παρότρυνση, με προσμονή. Μ’ έναν σταυρό στο μέσα μέρος του καρπού, με μια γεύση από βιολέτα κι έναν ήχο εκκλησιάς καμπανωτής.
Είμαστε εδώ για να στολίζουμε επιτάφιους μουρμουρώντας το «βοήθα με» μα μένουμε εδώ για να σπάμε και τεχνήματα φωτιάς στον ουρανό. Για να κάνουμε τ’ άστρα να νιώθουν απέθαντα.
Εύχομαι μια καλή Ανάσταση σε όλους.
Γιατί μας χρειάζεται.
.
.
Αγγελίνα Ρωμανού
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου